بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی (Congenital Urinary Incontinence)

کودک‌تان را از سینه برمی‌دارید و متوجه می‌شوید که پوشکش با وجود اینکه چند ساعت بیشتر نگذشته، کاملاً خیس شده است. تصور کنید این وضعیت روزها و حتی ماه‌ها ادامه پیدا کند، بدون اینکه پوشک کثیف شده باشد، فقط مدام خیس باشد. این دقیقاً همان چیزی است که والدینی با بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی در فرزندشان دست و پنجه نرم می‌کنند. نشت غیرارادی ادرار از بدو تولد، برخلاف شب ادراری ساده، اغلب به یک ناهنجاری مادرزادی دستگاه ادراری برمی‌گردد که نیازمند بررسی تخصصی است. خیلی‌ها این حالت را با بی‌اختیاری معمول کودکان اشتباه می‌گیرند و ماه‌ها درمان اشتباه انجام می‌دهند. در این مطلب قرار است همین تفاوت‌ها را دقیق بشکافیم و از علت تا درمان بررسی کنیم. با وبلاگ سایت پزشکی روبرو برای خواندن توضیحات بیشتر درباره این موضوع همراه باشید. همچنین می‌توانید با انواع بیماری ها، علائم و درمان هر کدام در سایت رو به رو آشنا شوید.

بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی چیست؟

به زبان ساده، بی‌اختیاری ادراری مادرزادی یعنی نشت غیرارادی ادرار که از لحظه تولد وجود دارد و ریشه آن به ساختار یا عملکرد دستگاه ادراری در دوران جنینی برمی‌گردد. این یعنی کودک هرگز کنترل طبیعی ادرار را تجربه نکرده است، نه اینکه بعد از یک دوره طبیعی، این کنترل را از دست داده باشد. این تفاوت کوچک در کلام، دنیایی از تفاوت در تشخیص و درمان را رقم می‌زند.

تعریف پزشکی و تفاوت با بی‌اختیاری اکتسابی

از نگاه پزشکی، بی‌اختیاری مادرزادی معمولاً نتیجه اختلال مادرزادی مثانه یا مجاری ادراری است. در مقابل، بی‌اختیاری اکتسابی بعد از یک دوره عملکرد طبیعی بروز می‌کند؛ مثلاً بعد از آسیب نخاعی یا جراحی. مرز این دو موضوع برای انتخاب درمان، حیاتی است.

ممکن است بپرسید چرا این تفاوت این‌قدر اهمیت دارد؟ چون در نوع مادرزادی، ساختار مثانه یا اسفنکتر از ابتدا مشکل دارد و معمولاً به مداخله جراحی ترمیمی نیاز پیدا می‌کند. نوع اکتسابی گاهی با دارو و فیزیوتراپی قابل کنترل است. مسیر درمان، دو مسیر کاملاً متفاوت است.

این اختلال از چه زمانی بروز می‌کند؟

نکته جالب این است که ناهنجاری از هفته‌های اول بارداری شکل می‌گیرد، اما علائم آن معمولاً در همان روزها و هفته‌های اول تولد دیده می‌شود. در برخی موارد نادر، تشخیص قبل از تولد و با سونوگرافی دوران بارداری ممکن است.

برخی ناهنجاری‌ها مثل اگزستروفی مثانه کاملاً آشکار هستند؛ مثانه بیرون از بدن قرار دارد و به محض تولد دیده می‌شود. اما بعضی دیگر مثل ناهنجاری‌های داخلی، ممکن است هفته‌ها با علائم خفیف‌تر مثل عفونت مکرر خودشان را نشان بدهند.

ارتباط آن با ناهنجاری‌های دستگاه ادراری

بی‌اختیاری مادرزادی به ندرت یک بیماری مجزا است؛ معمولاً بخشی از یک طیف ناهنجاری‌های دستگاه ادراری است. این یعنی بررسی فقط مثانه کافی نیست و کل سیستم، از کلیه تا مجرای خروجی، باید ارزیابی شود.

علت‌های اصلی بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

برای اینکه درمان درست انتخاب شود، باید ریشه مشکل پیدا شود. علت‌های این بیماری معمولاً به سه دسته بزرگ تقسیم می‌شوند: ناهنجاری ساختاری، مشکل عصبی، و اختلال اسفنکتر. هر کدام از این‌ها مسیر درمانی متفاوتی دارند.

ناهنجاری‌های ساختاری مثانه و مجاری ادراری

وقتی صحبت از ناهنجاری ساختاری می‌شود، معمولاً پای اگزستروفی مثانه، هیپوسپادیاس (زیرمجرایی بودن مجرای ادرار) و ناهنجاری‌های محل اتصال حالب به مثانه در میان است. در این شرایط، مسیر ادرار از نظر آناتومیک درست ساخته نشده و ادرار مسیر طبیعی خود را طی نمی‌کند.

اختلالات عصبی و مثانه نوروژنیک

مثانه نوروژنیک یعنی مثانه‌ای که سیگنال‌های عصبی درست به آن نمی‌رسد. این وضعیت در ناهنجاری‌هایی مثل اسپینا بیفیدا (نقص لوله عصبی) خیلی شایع است. مغز نمی‌تواند زمان پر شدن مثانه را متوجه شود و تخلیه هم هماهنگ نیست.

یک نکته مهم اینجاست: در مثانه نوروژنیک، مشکل اصلی عضله نیست، بلکه ارتباط عصبی است. به همین دلیل، درمان اولیه در بسیاری از موارد، کاتتریزاسیون متناوب تمیز است تا مثانه کاملاً تخلیه شود و به کلیه‌ها فشار نیاید.

نقش ژنتیک و سندرم‌های مادرزادی

برخی از این ناهنجاری‌ها بخشی از سندرم‌های ژنتیکی هستند. یعنی یک خطای ژنتیکی باعث ایجاد چند ناهنجاری هم‌زمان در بدن می‌شود و دستگاه ادراری فقط یکی از آن‌هاست. در این موارد، درمان فقط اورولوژی نیست و تیم چندتخصصی درگیر می‌شود.

عوامل همراه مثل هیپوسپادیاس و اگزستروفی مثانه

هیپوسپادیاس که در آن دهانه مجرای ادرار در زیر آلت قرار دارد، و اگزستروفی مثانه که مثانه به‌صورت باز بیرون می‌ماند، دو نمونه شاخص هستند. این دو، علاوه بر نشت ادرار، معمولاً نیاز به جراحی ترمیمی چندمرحله‌ای دارند. والدین باید بدانند که این مسیر زمان‌بر است.

نشانه‌های بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

بسیاری از والدین با دیدن اولین نشانه‌ها به وحشت می‌افتند و نمی‌دانند کدام علامت را جدی بگیرند. شناخت دقیق نشانه‌ها، هم برای مراجعه به موقع و هم برای کاهش اضطراب والدین اهمیت دارد. نشانه‌ها معمولاً از همان بدو تولد یا در ماه‌های اول دیده می‌شوند.

نشت مداوم ادرار

مهم‌ترین و بارزترین نشانه، نشت ادرار به‌صورت مداوم یا بسیار مکرر است. پوشک کودک مدام خیس است، حتی وقتی مایعات زیادی هم نخورده است. این نشت معمولاً به وضعیت خواب یا بیداری ربطی ندارد و شب و روز ادامه دارد.

عفونت‌های ادراری مکرر

بچه‌ای که مدام عفونت ادراری می‌گیرد و تب‌های بی‌دلیل دارد، باید از نظر ناهنجاری مادرزادی بررسی شود. ادرار راکد در مثانه یا برگشت ادرار به کلیه (رفلاکس ادراری) بستر مناسبی برای رشد باکتری ایجاد می‌کند. این عفونت‌ها در طولانی‌مدت می‌توانند به بافت کلیه آسیب بزنند.

بی‌اختیاری شبانه و روزانه

در کودک بزرگ‌تری که آموزش توالت دیده است، بی‌اختیاری هم در روز و هم در شب دیده می‌شود. تفاوت مهم این است که در شب‌ادراری ساده، کودک در روز کنترل دارد، اما در این بیماری، کنترل روزانه هم مختل است.

ضعف جریان ادرار یا تخلیه ناقص مثانه

بسیاری از این کودکان، ادرار را به‌صورت قطره‌قطره و با فشار ضعیف دفع می‌کنند. در واقع مثانه آن‌ها هرگز کامل خالی نمی‌شود و همین موضوع، چرخه عفونت را تشدید می‌کند. اگر این وضعیت را در فرزندتان دیدید، حتماً جدی بگیرید.

نحوه تشخیص بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

تشخیص این بیماری به‌صورت تیمی انجام می‌شود و یک آزمایش واحد پاسخ نهایی را نمی‌دهد. فرآیند تشخیص معمولاً از معاینه ساده شروع می‌شود و در صورت نیاز به تست‌های تخصصی می‌رسد. هدف اصلی، پیدا کردن علت دقیق و آسیب احتمالی کلیه‌ها است.

شرح حال و معاینه بالینی

پزشک ابتدا از نحوه نشت ادرار، زمان شروع علائم و سابقه عفونت می‌پرسد. معاینه فیزیکی هم شامل بررسی دستگاه تناسلی و ستون فقرات است؛ چون برخی ناهنجاری‌های عصبی با یک فرورفتگی یا موی غیرعادی در کمر خودشان را نشان می‌دهند.

آزمایش ادرار و کشت ادرار

آزمایش ساده ادرار می‌تواند عفونت، خون مخفی یا قند را نشان بدهد. کشت ادرار هم نوع باکتری و حساسیت دارویی آن را مشخص می‌کند. این دو تست معمولاً اولین قدم در بررسی هر کودک مشکوک است.

سونوگرافی کلیه و مثانه

سونوگرافی یک ابزار بدون درد و بدون اشعه است که اندازه کلیه‌ها، ضخامت دیواره مثانه و حجم باقی‌مانده ادرار را ارزیابی می‌کند. برای انجام دقیق، بهتر است کودک با مثانه نسبتاً پر سونوگرافی شود و بعد از ادرار، دوباره بررسی شود.

تست‌های تخصصی مثل یورودینامیک و تصویربرداری

اگر شک به ناهنجاری ساختاری یا عصبی وجود داشته باشد، تست‌های پیشرفته‌تری مثل یورودینامیک (بررسی فشار و عملکرد مثانه) و تصویربرداری‌های تخصصی انجام می‌شود. این تست‌ها مشخص می‌کنند که آیا مثانه با فشار بالا و ظرفیت کم کار می‌کند یا خیر.

چه زمانی باید به فوق‌تخصص مراجعه کرد؟

هر نوزادی با نشت مداوم ادرار از بدو تولد، هر کودکی با عفونت مکرر ادراری و هر بچه‌ای که بعد از آموزش توالت هم بی‌اختیاری روزانه دارد، باید به فوق‌تخصص اورولوژی اطفال یا نفرولوژی کودکان ارجاع داده شود. تأخیر در مراجعه، ریسک آسیب به کلیه را بالا می‌برد.

تفاوت بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی در مردان و زنان

خیلی‌ها فکر می‌کنند بی‌اختیاری ادراری مشکل خانم‌هاست، اما وقتی بحث ناهنجاری مادرزادی است، این تصور کاملاً اشتباه است. در کودکان، این بیماری در هر دو جنس دیده می‌شود، فقط الگوی ناهنجاری متفاوت است.

در پسرها، ناهنجاری‌هایی مثل هیپوسپادیاس و ناهنجاری دریچه پیشابراهی خلفی (PUV) شایع‌تر است که می‌تواند تخلیه مثانه را مختل کند. در دخترها هم اگزستروفی و ناهنجاری‌های محل ورود حالب به مثانه بیشتر دیده می‌شود.

نکته ظریف دیگر این است که در بزرگسالی، بارداری و زایمان در خانم‌ها می‌تواند بی‌اختیاری اکتسابی را تشدید کند، اما این موضوع ارتباطی به نوع مادرزادی ندارد. برای همین هم مسیر درمان و پیش‌آگهی در دو جنس کاملاً مستقل از هم بررسی می‌شود.

روش‌های درمان بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

درمان این بیماری به علت زمینه‌ای، سن کودک و میزان آسیب کلیه بستگی دارد. هیچ نسخه واحدی برای همه بیماران وجود ندارد و برنامه درمانی معمولاً ترکیبی از چند روش است. کارشناسان این حوزه اعتقاد دارند که درمان به‌موقع، بهترین فرصت برای حفظ عملکرد کلیه است.

درمان دارویی

داروها معمولاً برای کنترل انقباض‌های ناخواسته مثانه یا کاهش فشار آن تجویز می‌شوند. بعضی داروها هم برای بهبود عملکرد اسفنکتر استفاده می‌شوند. باید بدانید که دارو معمولاً به‌تنهایی جواب نمی‌دهد و بخشی از یک برنامه جامع است.

فیزیوتراپی و آموزش عملکرد مثانه

برای کودکانی که کنترل نسبی دارند، آموزش عملکرد مثانه و فیزیوتراپی کف لگن می‌تواند کمک‌کننده باشد. این روش به کودک یاد می‌دهد که عضلات را آگاهانه منقبض و شل کند. برای کودکان بزرگ‌تر و همکاری‌کننده، نتایج این روش قابل توجه است.

جراحی ترمیمی

در ناهنجاری‌های ساختاری، جراحی ترمیمی معمولاً اجتناب‌ناپذیر است. هدف جراحی، بازسازی مسیر ادرار و ایجاد یک سیستم تخلیه با فشار طبیعی است. بسته به شدت مشکل، ممکن است جراحی به چند مرحله تقسیم شود.

کاتتریزاسیون متناوب تمیز

برای مثانه نوروژنیک، کاتتریزاسیون متناوب تمیز (CIC) روش استاندارد است. در این روش، چند بار در روز با یک سوند نازک، مثانه تخلیه می‌شود. براساس تجربه والدینی که این روش را انجام داده‌اند، با آموزش درست، این کار بعد از مدتی کاملاً عادی و بدون استرس می‌شود.

انتخاب درمان بر اساس علت زمینه‌ای

جدول زیر به‌طور خلاصه نشان می‌دهد که هر علت معمولاً به چه درمانی پاسخ می‌دهد:

درمان دارویی بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

انتخاب دارو باید دقیق و بر اساس نوع اختلال انجام شود. رایج‌ترین دسته داروها، آنتی‌کولینرژیک‌ها هستند که انقباض مثانه را کاهش می‌دهند. این داروها برای کودکانی که مثانه کوچک و تحریک‌پذیر دارند، گزینه اول محسوب می‌شوند.

برای مثانه‌هایی که ضعیف عمل می‌کنند، گاهی داروهایی برای افزایش فشار خروجی یا هماهنگ‌سازی تخلیه تجویز می‌شود. دقت کنید که مصرف خودسرانه این داروها به هیچ وجه توصیه نمی‌شود؛ چون تنظیم دوز در کودکان حساسیت بالایی دارد.

یک نکته ایمنی مهم: هر دارویی عوارض دارد و ممکن است شامل خشکی دهان یا یبوست باشد. بنابراین، پایش منظم و گزارش هر عارضه به پزشک، بخشی از درمان موفق است.

طول درمان بی‌اختیاری ادراری مادرزادی چقدر است؟

یکی از رایج‌ترین سوالات والدین، همین است که درمان چقدر طول می‌کشد. پاسخ صادقانه این است که درمان یک مسیر چندساله است، نه یک فرآیند کوتاه. طول درمان به شدت ناهنجاری، موفقیت جراحی و همراهی خانواده بستگی دارد.

در مواردی که فقط یک ناهنجاری خفیف وجود دارد و جراحی موفق انجام شده، ممکن است کودک بعد از چند ماه کنترل ادرار را به دست بیاورد. اما در مثانه نوروژنیک شدید، کاتتریزاسیون ممکن است سال‌ها و حتی تا بزرگسالی ادامه پیدا کند.

پیگیری طولانی‌مدت، فقط برای کنترل بی‌اختیاری نیست؛ هدف اصلی پایش سلامت کلیه است. چون فشار بالای داخل مثانه در طولانی‌مدت می‌تواند به مرور به کلیه آسیب بزند. به همین دلیل، ویزیت‌های دوره‌ای و سونوگرافی منظم، بخش غیرقابل حذف درمان است.

عوارض و خطرات بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

اگر این بیماری درمان نشود یا دیر تشخیص داده شود، عوارض آن فقط محدود به خیس شدن پوشک نیست. مهم‌ترین خطر، آسیب به کلیه است که می‌تواند در طولانی‌مدت به نارسایی کلیه برسد. این موضوع باید کاملاً جدی گرفته شود.

آسیب کلیه

وقتی مثانه با فشار بالا کار می‌کند یا ادرار به کلیه برمی‌گردد (رفلاکس)، فشار به بافت کلیه منتقل می‌شود. این فشار مداوم، به مرور عملکرد فیلترکنندگی کلیه را کم می‌کند. در تست‌های عملی مشاهده شده که کودکانی که دیر درمان شده‌اند، افت قابل توجهی در عملکرد کلیه داشتند.

عفونت‌های مکرر ادراری

ادرار راکد در مثانه، محیط ایده‌آلی برای رشد باکتری است. هر عفونت هم می‌تواند بافت کلیه را درگیر کند و به آن آسیب بزند. درمان عفونت‌های مکرر بدون اصلاح علت زمینه‌ای، شبیه به بستن سوراخ یک ظرف نشتی است.

مشکلات رشد و کیفیت زندگی

خستگی ناشی از عفونت‌های مکرر، اختلال خواب و مراجعه‌های پی در پی به پزشک، می‌تواند رشد کودک را تحت تأثیر قرار دهد. این وضعیت همچنین فعالیت‌های اجتماعی کودک را محدود می‌کند.

پیامدهای روانی و اجتماعی در کودک

کودکی که در مهد یا مدرسه مدام ادرارش نشت می‌کند، در معرض خجالت، گوشه‌گیری و حتی آزار هم‌سالان قرار می‌گیرد. این پیامد روانی، گاهی از خود بیماری آسیب‌زاتر است. حمایت عاطفی والدین و گفتگوی صادقانه با کودک، بخشی از درمان است.

پیشگیری از بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

این جمله را اول بگوییم: تمام ناهنجاری‌های مادرزادی قابل پیشگیری نیستند. اما بخشی از آن‌ها، مثل ناهنجاری‌های لوله عصبی که به مثانه نوروژنیک می‌انجامند، تا حدی قابل پیشگیری‌اند. پیشگیری در اینجا بیشتر به معنی کاهش ریسک است تا حذف کامل بیماری.

مصرف کافی فولیک اسید قبل از بارداری و در سه ماه اول آن، خطر نقص لوله عصبی را به‌طور معناداری کاهش می‌دهد. این توصیه به دلیل شواهد قوی علمی، در سراسر دنیا استاندارد شده است.

کنترل دقیق دیابت بارداری، پرهیز از مصرف خودسرانه داروها و انجام منظم سونوگرافی‌های غربالگری هم از جمله اقدامات مؤثر است. تشخیص زودهنگام در دوران بارداری، به خانواده و پزشک فرصت برنامه‌ریزی برای زایمان در مرکز مجهز را می‌دهد.

مراقبت‌های طولانی‌مدت و پیگیری پزشکی

درمان این بیماری با جراحی تمام نمی‌شود؛ تازه بعد از آن، فصل مراقبت شروع می‌شود. پیگیری منظم، مهم‌ترین عاملی است که از عوارض بلندمدت جلوگیری می‌کند. والدینی که این مسیر را با برنامه‌ریزی پیش می‌روند، معمولاً نتیجه بهتری می‌گیرند.

برنامه ویزیت‌های دوره‌ای

بسته به شدت بیماری، ویزیت هر سه تا شش ماه یک‌بار یا سالی یک‌بار انجام می‌شود. در هر ویزیت، وضعیت کنترل ادرار، فشار مثانه و عملکرد کلیه ارزیابی می‌شود. تغییر برنامه درمانی فقط بر اساس این بررسی‌ها صورت می‌گیرد.

پایش عملکرد کلیه و مثانه

آزمایش خون برای کراتینین، سونوگرافی دوره‌ای و در موارد خاص اسکن‌های عملکردی، ابزارهای پایش هستند. مقایسه این نتایج در طول زمان، نشان می‌دهد که آیا درمان از کلیه‌ها محافظت کرده است یا خیر. این داده‌های عددی، مبنای تصمیم‌گیری‌های بعدی است.

آموزش والدین برای مراقبت در خانه

والدین باید علائم هشدار را بشناسند و بدانند چه زمانی فوراً با پزشک تماس بگیرند. تب، درد پهلو، کاهش ناگهانی حجم ادرار و بدتر شدن نشت، علائمی هستند که نباید نادیده گرفته شوند. آمادگی و آگاهی والدین، سرعت واکنش در شرایط بحرانی را بالا می‌برد.

چه زمانی این بیماری اورژانسی محسوب می‌شود؟

همه بی‌اختیاری‌های مادرزادی اورژانسی نیستند، اما برخی علائم نباید حتی یک روز معطل شوند. تشخیص به‌موقع این وضعیت‌ها، می‌تواند کلیه کودک را نجات دهد. پس این بخش را جدی بخوانید و مرور کنید.

تب و درد پهلو

ترکیب تب با درد پهلو، تقریباً همیشه نشانه عفونت کلیه (پیلونفریت) است. در کودک با سابقه ناهنجاری ادراری، این حالت به‌سرعت می‌تواند بدتر شود. در چنین شرایطی، بستری و آنتی‌بیوتیک وریدی معمولاً ضروری است.

کاهش شدید ادرار

اگر حجم ادرار به‌طور ناگهانی و مشخص کم شود یا کودک چند ساعت ادرار نکند، خطر انسداد یا نارسایی مطرح می‌شود. این وضعیت نیازمند ارزیابی فوری است و نباید با افزایش مایعات خانگی مدیریت شود.

مشاهده خون در ادرار

خون قابل مشاهده در ادرار، همیشه یک علامت هشدار است و در این بیماران می‌تواند نشانه عفونت شدید یا سنگ باشد. اگر با تب همراه باشد، وضعیت جدی‌تر هم می‌شود. این علامت، حتماً باید به پزشک اطلاع داده شود.

سخن پایانی

بی‌اختیاری ادراری مادرزادی، یک نقص ساختاری یا عصبی است که از تولد وجود دارد و هرگز با درمان خانگی یا صبر کردن بهبود پیدا نمی‌کند. باور عمومی که «بچه بزرگ می‌شود و خودش خوب می‌شود» در این بیماری نه فقط اشتباه است، بلکه می‌تواند خطرناک باشد. هر روز تأخیر در تشخیص، فرصت بیشتری به آسیب کلیه می‌دهد.

اگر فرزندتان نشت مداوم ادرار، عفونت مکرر یا ضعف جریان ادرار دارد، مسیر درست شروع می‌شود با یک ارزیابی تخصصی. درمان، مسیری طولانی اما قابل مدیریت است و با پیگیری منظم، اکثر کودکان به کیفیت زندگی خوبی می‌رسند. کاتتریزاسیون، جراحی و دارو در کنار حمایت والدین، مسیر را هموار می‌کند.

نکته‌ای که در تمام این مطلب تکرار شد، همین است: پیگیری منظم، تنها راهی است که سلامت کلیه را در بلندمدت تضمین می‌کند. پس اگر در این مسیر هستید، صبور باشید، برنامه ویزیت‌ها را رها نکنید و هر سوالی داشتید را حتماً با متخصص در میان بگذارید. آگاهی شما، بهترین سپر برای فرزندتان است.

پرسش‌های متداول درباره بیماری بی‌اختیاری ادراری مادرزادی

آیا بی‌اختیاری ادراری مادرزادی با بزرگ شدن کودک بهبود می‌یابد؟

خیر. برخلاف شب‌ادراری ساده که با رشد بهبود می‌یابد، این نوع بی‌اختیاری ریشه در یک ناهنجاری ساختاری یا عصبی دارد و بدون درمان تخصصی باقی می‌ماند.

آیا این بیماری درمان قطعی دارد؟

در بسیاری از موارد بله، به شرط تشخیص به‌موقع و درمان اصولی. جراحی ترمیمی یا مدیریت منظم مثانه، می‌تواند کنترل ادرار را فراهم کند، اما نیاز به پیگیری طولانی‌مدت دارد.

آیا کاتتریزاسیون برای کودک دردناک است؟

با سوند نازک و تکنیک صحیح، کاتتریزاسیون معمولاً ناراحتی کمی دارد و بعد از چند هفته به روال عادی زندگی تبدیل می‌شود. آموزش صحیح والدین، کلید کاهش استرس است.

آیا این بیماری ژنتیکی است؟

برخی انواع آن بخشی از سندرم‌های ژنتیکی هستند، اما بسیاری از موارد به‌صورت پراکنده و بدون سابقه خانوادگی رخ می‌دهند. مشاوره ژنتیک برای والدینی که قصد بارداری مجدد دارند، توصیه می‌شود.

نویسنده مقاله pourfeyz