بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک (Hypereosinophilic Syndrome – HES)
بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک یا HES گروهی از اختلالات نادر است که با افزایش قابل‌توجه ائوزینوفیل‌ها و آسیب ناشی از آن‌ها به بافت‌های بدن شناخته می‌شود. پوست، ریه، دستگاه گوارش، قلب و سیستم عصبی از اندام‌هایی هستند که ممکن است درگیر شوند. با وبلاگ سایت پزشکی روبرو برای خواندن توضیحات بیشتر درباره این موضوع همراه باشید. همچنین می‌توانید با انواع بیماری ها، علائم و درمان هر کدام و همچنین با درمان سرطان در سایت رو به رو آشنا شوید.
یک نکته مهم اینجاست: بالا بودن ائوزینوفیل در آزمایش خون به‌تنهایی به معنی HES نیست. آلرژی، عفونت‌های انگلی، بعضی داروها، بیماری‌های خودایمنی و برخی بدخیمی‌های خونی نیز می‌توانند تعداد ائوزینوفیل‌ها را افزایش دهند.
- سندرم هیپرائوزینوفیلیک چیست و چه تفاوتی با ائوزینوفیلی دارد؟
- اسم‌های دیگر بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- علت ابتلا و انواع سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- نشانه‌های بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک بر اساس اندام درگیر
- چه زمانی علائم HES نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارند؟
- نحوه تشخیص سندرم هیپرائوزینوفیلیک چگونه انجام می‌شود؟
- HES با چه بیماری‌هایی اشتباه می‌شود؟
- تفاوت بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک در مردان و زنان
- روش‌های درمان سندرم هیپرائوزینوفیلیک بر اساس نوع و شدت بیماری
- درمان دارویی سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- درمان خانگی سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- رژیم غذایی مناسب برای سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- عوارض و خطرات سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- سندرم هیپرائوزینوفیلیک در کودکان و دوران بارداری
- پیشگیری از بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک
- طول درمان سندرم هیپرائوزینوفیلیک چقدر است؟
- زندگی و پیگیری پزشکی در افراد مبتلا به HES
- سوالات متداول درباره سندرم هیپرائوزینوفیلیک
سندرم هیپرائوزینوفیلیک چیست و چه تفاوتی با ائوزینوفیلی دارد؟
ائوزینوفیل نوعی گلبول سفید است که در پاسخ‌های ایمنی، به‌خصوص مقابله با برخی انگل‌ها و واکنش‌های آلرژیک نقش دارد. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که تعداد این سلول‌ها به‌طور قابل‌توجه بالا بماند و فعالیت آن‌ها باعث التهاب یا آسیب بافتی شود.
ائوزینوفیل چیست و افزایش آن چه معنایی دارد؟
شمارش طبیعی ائوزینوفیل معمولاً کمتر از 500 سلول در هر میکرولیتر خون است. ائوزینوفیلی 500 تا 1500 سلول، هیپرائوزینوفیلی از حدود 1500 سلول و ائوزینوفیلی شدید بیش از 5000 سلول در میکرولیتر در نظر گرفته می‌شود.
عدد آزمایش باید همراه با علائم، سابقه مصرف دارو، سفر، آلرژی و وضعیت اندام‌های بدن تفسیر شود.
تفاوت ائوزینوفیلی، هیپرائوزینوفیلی و سندرم HES
ائوزینوفیلی فقط افزایش تعداد ائوزینوفیل‌ها را توصیف می‌کند. هیپرائوزینوفیلی معمولاً به شمارش مطلق ائوزینوفیل یا AEC برابر یا بیشتر از 1.5×10⁹ در لیتر اشاره دارد.
در HES، مسئله فقط عدد آزمایش نیست؛ شواهدی از آسیب یا اختلال عملکرد بافتی مرتبط با ائوزینوفیل نیز وجود دارد. معیار قدیمی انتظار شش ماه افزایش ائوزینوفیل را مطرح می‌کرد، اما امروزه در بیمار دارای آسیب اندامی نباید درمان را صرفاً برای تکمیل این مدت به تعویق انداخت.
چگونه تجمع ائوزینوفیل‌ها می‌تواند به اندام‌ها آسیب برساند؟
ائوزینوفیل‌های فعال مواد التهابی و پروتئین‌هایی آزاد می‌کنند که در مقدار زیاد می‌توانند به سلول‌های سالم صدمه بزنند. التهاب طولانی‌مدت گاهی به فیبروز، لخته خون یا اختلال عملکرد قلب، ریه و اعصاب منجر می‌شود.
اسم‌های دیگر بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک
نام انگلیسی بیماری Hypereosinophilic Syndrome و مخفف رایج آن HES است. اصطلاح «سندرم‌های هیپرائوزینوفیلیک» نیز کاربرد دارد، چون HES در واقع مجموعه‌ای از اختلالات با علت‌ها و مکانیسم‌های متفاوت است.
«HES ایدیوپاتیک» فقط یکی از زیرگروه‌هاست و نباید آن را نام دیگر همه موارد HES دانست. اصطلاح «هیپرائوزینوفیلی» نیز به‌تنهایی مترادف سندرم هیپرائوزینوفیلیک نیست.
علت ابتلا و انواع سندرم هیپرائوزینوفیلیک
علت HES در همه بیماران یکسان نیست. تعیین زیرنوع بیماری اهمیت زیادی دارد، چون یک بیمار ممکن است به کورتون پاسخ دهد و بیمار دیگری به درمان هدفمند مولکولی نیاز داشته باشد.
HES میلوئیدی یا کلونال
در این گروه، منشأ افزایش ائوزینوفیل می‌تواند یک اختلال کلونال در سلول‌های خونساز باشد. تغییرات مولکولی مرتبط با ژن‌هایی مانند PDGFRA، PDGFRB، FGFR1 و JAK2 در بعضی بیماران دیده می‌شود.
HES لنفوسیتی و ایدیوپاتیک
در نوع لنفوسیتی، جمعیتی غیرطبیعی از لنفوسیت‌های T می‌تواند با تولید پیام‌رسان‌هایی مانند IL-5 رشد ائوزینوفیل‌ها را تحریک کند. در نوع ایدیوپاتیک، پس از بررسی کافی هنوز علت مشخصی پیدا نمی‌شود.
هیپرائوزینوفیلی ثانویه، خانوادگی و سندرم‌های همپوشان
انگل‌ها، واکنش دارویی، آلرژی و بعضی بیماری‌های التهابی می‌توانند هیپرائوزینوفیلی واکنشی ایجاد کنند. انواع خانوادگی نیز نادر هستند.
برخی بیماری‌های ائوزینوفیلیک فقط یک اندام را درگیر می‌کنند و بعضی اختلالات مانند EGPA ویژگی‌های همپوشان دارند. همین تنوع، تشخیص تخصصی را ضروری می‌کند.
نقش اختلالات ژنتیکی مانند FIP1L1-PDGFRA در برخی بیماران
اتصال ژنی FIP1L1::PDGFRA یکی از یافته‌های مهم در HES میلوئیدی است. تشخیص آن ارزش درمانی دارد، چون این گروه اغلب به مهارکننده تیروزین‌کیناز مانند ایماتینیب پاسخ بسیار خوبی می‌دهد.
نشانه‌های بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک بر اساس اندام درگیر
علائم HES از فردی به فرد دیگر متفاوت است. خستگی، تب، سرفه، تنگی نفس، درد عضلانی، بثورات پوستی و تورم از تظاهرات اولیه گزارش‌شده هستند.
علائم پوستی، تنفسی و گوارشی
خارش، کهیر، ضایعات پوستی و آنژیوادم ممکن است دیده شود. درگیری ریه می‌تواند با سرفه یا تنگی نفس همراه باشد.
درد شکم، تهوع و اسهال نیز در صورت درگیری دستگاه گوارش امکان‌پذیر است.
درگیری قلب و عروق در HES
التهاب عضله قلب، آسیب لایه داخلی قلب، فیبروز و تشکیل لخته از عوارض مهم هستند. شدت درگیری قلب الزاماً با عدد ائوزینوفیل متناسب نیست؛ بنابراین نداشتن عدد بسیار بالا خیال بیمار را کاملاً راحت نمی‌کند.
علائم عصبی، عضلانی و عمومی بیماری
ضعف، اختلال حسی، درد عضلانی، خستگی و علائم عصبی کانونی ممکن است ایجاد شوند. هر علامت عصبی ناگهانی باید جدی گرفته شود، چون HES در بعضی بیماران با عوارض ترومبوتیک همراه است.
چه زمانی علائم HES نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارند؟
بعضی تظاهرات بیماری فرصت صبر کردن تا ویزیت معمولی را نمی‌دهند.
نشانه‌های هشدار درگیری قلب، ریه و سیستم عصبی
درد قفسه سینه، تنگی نفس شدید، غش، ضعف ناگهانی یک سمت بدن، اختلال تکلم یا تغییر سطح هوشیاری نیازمند ارزیابی فوری هستند.
عوارض ترومبوتیک و آسیب شدید اندام‌ها
HES می‌تواند احتمال تشکیل لخته را افزایش دهد. ترومبوز داخل قلب، آمبولی یا اختلال جریان خون بافتی از عوارض بالقوه جدی محسوب می‌شوند.
چه زمانی افزایش ائوزینوفیل خون نباید نادیده گرفته شود؟
AEC بالاتر از 1500 که در آزمایش‌های تکراری باقی می‌ماند، به‌خصوص همراه با علائم یا شواهد آسیب اندامی، نیاز به بررسی دارد. بالا بودن شدید ائوزینوفیل نیز حتی بدون علائم واضح باید جدی ارزیابی شود.
نحوه تشخیص سندرم هیپرائوزینوفیلیک چگونه انجام می‌شود؟
تشخیص HES معمولاً با یک آزمایش منفرد امکان‌پذیر نیست. پزشک هم‌زمان باید علت افزایش ائوزینوفیل، زیرنوع احتمالی بیماری و میزان آسیب اندام‌ها را بررسی کند.
آزمایش CBC و شمارش مطلق ائوزینوفیل (AEC)
CBC همراه با شمارش افتراقی گلبول‌های سفید نقطه شروع است. AEC از درصد ائوزینوفیل و تعداد کل گلبول سفید محاسبه می‌شود و از درصد ائوزینوفیل به‌تنهایی اطلاعات دقیق‌تری می‌دهد.
معیارهای تشخیصی جدید HES و تفاوت آن‌ها با معیارهای قدیمی
در معیارهای جدید، انتظار شش‌ماهه برای اثبات بیماری شرط مطلق نیست. اگر هیپرائوزینوفیلی همراه با آسیب مشخص اندامی وجود داشته باشد، ارزیابی و درمان باید متناسب با فوریت وضعیت انجام شود.
آزمایش‌های لازم برای بررسی آسیب اندام‌ها
بسته به علائم، آزمایش عملکرد کلیه و کبد، تروپونین، نوار قلب، اکوکاردیوگرافی، تست عملکرد ریه و تصویربرداری درخواست می‌شود. CT قفسه سینه، شکم و لگن نیز ممکن است برای بررسی ریه، طحال، غدد لنفاوی یا بیماری پنهان کاربرد داشته باشد.
آزمایش ژنتیک، بررسی FIP1L1-PDGFRA و نمونه‌برداری مغز استخوان
در موارد منتخب، آسپیراسیون و بیوپسی مغز استخوان، فلوسایتومتری، سیتوژنتیک و آزمایش‌های مولکولی انجام می‌شوند. بررسی FIP1L1::PDGFRA و سایر تغییرات ژنی می‌تواند مسیر درمان را مستقیماً تغییر دهد.
HES با چه بیماری‌هایی اشتباه می‌شود؟
تشخیص افتراقی گسترده است و همین موضوع یکی از دلایل ارجاع بیماران به متخصص خون، آلرژی یا سایر تخصص‌هاست.
افتراق ائوزینوفیلی ناشی از آلرژی، دارو و عفونت‌های انگلی
آسم و بیماری‌های آلرژیک، واکنش دارویی و انگل‌هایی مانند استرونژیلوئیدس می‌توانند ائوزینوفیلی ایجاد کنند. سابقه سفر، داروهای جدید و تماس‌های احتمالی در این مرحله اهمیت دارند.
تفاوت HES با لوسمی ائوزینوفیلیک و بیماری‌های خونی
در لوسمی ائوزینوفیلیک و برخی نئوپلاسم‌های میلوئیدی، شواهد کلونال یا بدخیمی خونساز وجود دارد. بررسی مغز استخوان و آزمایش‌های مولکولی به جداسازی این شرایط کمک می‌کند.
تفاوت با EGPA و سایر بیماری‌های ائوزینوفیلیک
EGPA نوعی واسکولیت سیستمیک است که اغلب همراه آسم، بیماری سینوس و ائوزینوفیلی دیده می‌شود. بیماری‌های ائوزینوفیلیک تک‌اندامی مانند ازوفاژیت ائوزینوفیلیک نیز با HES سیستمیک یکسان نیستند.
جدول مقایسه علل مهم افزایش ائوزینوفیل خون
| وضعیت | یافته‌های راهنما |
|---|---|
| آلرژی و آسم | سابقه آتوپی، علائم تنفسی یا پوستی |
| عفونت انگلی | سابقه سفر یا تماس، آزمایش‌های انگلی |
| واکنش دارویی | شروع داروی جدید، بثورات یا علائم سیستمیک |
| HES | هیپرائوزینوفیلی همراه آسیب مرتبط با ائوزینوفیل |
| بیماری خونی کلونال | یافته مغز استخوان یا تغییر ژنتیکی |
| EGPA | آسم، واسکولیت و درگیری چنداندامی |
تفاوت بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک در مردان و زنان
HES در هر دو جنس رخ می‌دهد، اما در منابع بالینی مجموع موارد در مردان بیشتر گزارش شده است. نوع میلوئیدی مرتبط با FIP1L1::PDGFRA نیز بیشتر در مردان دیده می‌شود.
با این حال، جنسیت به‌تنهایی شدت بیماری را تعیین نمی‌کند. نوع مولکولی، اندام‌های درگیر و پاسخ به درمان اطلاعات بسیار مهم‌تری برای تصمیم‌گیری بالینی هستند.
روش‌های درمان سندرم هیپرائوزینوفیلیک بر اساس نوع و شدت بیماری
هدف درمان، پایین آوردن فعالیت ائوزینوفیل، کنترل علائم و جلوگیری از آسیب بیشتر به اندام‌هاست. انتخاب درمان باید بر اساس علت و زیرنوع HES انجام شود.
کورتیکواستروئیدها و نقش آن‌ها در کنترل HES
کورتیکواستروئیدهای سیستمیک مانند پردنیزون از درمان‌های اصلی بسیاری از موارد علامت‌دار هستند. در بیماری شدید، کاهش ائوزینوفیل معمولاً باید سریع ارزیابی شود و پاسخ ناکافی طی 24 تا 48 ساعت ممکن است نیاز به تغییر درمان داشته باشد.
درمان هدفمند در انواع دارای اختلالات مولکولی
در موارد دارای FIP1L1::PDGFRA یا برخی تغییرات حساس دیگر، ایماتینیب می‌تواند بسیار مؤثر باشد. به همین دلیل شروع درمان بدون شناخت زیرنوع مولکولی همیشه انتخاب مناسبی نیست.
داروهای بیولوژیک مانند میپولیزوماب در HES
میپولیزوماب با مهار مسیر IL-5 فعالیت ائوزینوفیل را کاهش می‌دهد. در آمریکا، این دارو برای HES در بیماران 12 سال به بالا با شرایط مشخص تأیید شده و دوز ثبت‌شده برای این اندیکاسیون 300 میلی‌گرم زیرجلدی هر چهار هفته است.
گزینه‌های درمانی در موارد مقاوم یا عودکننده
هیدروکسی‌اوره، اینترفرون آلفا و درمان‌های هدفمند دیگر در شرایط منتخب استفاده می‌شوند. انتخاب این داروها باید زیر نظر متخصص خون باشد، چون خطرات و پایش هرکدام متفاوت است.
چرا درمان باید بر اساس زیرنوع HES انتخاب شود؟
پاسخ درمانی در زیرگروه‌های HES یکسان نیست. بیماری دارای جهش هدف‌پذیر، HES لنفوسیتی و نوع ایدیوپاتیک مسیر درمانی متفاوتی دارند؛ بنابراین «یک نسخه برای همه» رویکرد مناسبی نیست.
درمان دارویی سندرم هیپرائوزینوفیلیک
داروهای اصلی ممکن است شامل کورتیکواستروئید، ایماتینیب، میپولیزوماب، هیدروکسی‌اوره یا داروهای دیگر باشند. گاهی درمان ضدانعقاد نیز در بیمار دارای لخته یا شرایط خاص لازم می‌شود.
مصرف خودسرانه کورتون خطرناک است. پیش از شروع کورتیکواستروئید در فردی که احتمال عفونت انگلی دارد، به‌خصوص استرونژیلوئیدس، پزشک باید خطر عفونت را در نظر بگیرد.
درمان خانگی سندرم هیپرائوزینوفیلیک
درمان خانگی اثبات‌شده‌ای که HES را برطرف کند وجود ندارد. مکمل‌ها، دمنوش‌ها یا رژیم‌های موسوم به «پاکسازی خون» جای درمان پزشکی را نمی‌گیرند.
اقدامات خانگی فقط نقش حمایتی دارند؛ از جمله مصرف منظم داروهای تجویزشده، ثبت علائم و مراجعه در زمان تعیین‌شده. قطع کورتون یا سایر داروها بدون نظر پزشک نیز ممکن است باعث عود بیماری یا عارضه شود.
رژیم غذایی مناسب برای سندرم هیپرائوزینوفیلیک
رژیم غذایی اختصاصی و ثابت‌شده‌ای برای کاهش مستقیم ائوزینوفیل در HES وجود ندارد. تغذیه باید بر اساس وضعیت بیمار، درگیری گوارشی و داروهای مصرفی تنظیم شود.
اگر بیمار مدت طولانی کورتون دریافت می‌کند، کنترل دریافت نمک، قند و کالری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. درگیری دستگاه گوارش یا بیماری ائوزینوفیلیک همپوشان ممکن است نیازمند برنامه غذایی اختصاصی توسط پزشک و متخصص تغذیه باشد.
عوارض و خطرات سندرم هیپرائوزینوفیلیک
آسیب قلبی و عوارض ترومبوآمبولیک
درگیری قلب یکی از جدی‌ترین عوارض HES است. التهاب، فیبروز اندومیوکارد و تشکیل لخته می‌توانند عملکرد قلب را مختل کنند.
آیا HES می‌تواند باعث آسیب دائمی اندام شود؟
بله. اگر التهاب برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، بخشی از آسیب بافتی ممکن است برگشت‌ناپذیر شود. تشخیص زودتر و کنترل مناسب بیماری برای کاهش این خطر اهمیت دارد.
پایش طولانی‌مدت ائوزینوفیل و عملکرد اندام‌ها
CBC تنها بخشی از پیگیری است. براساس اندام درگیر، ممکن است اکو قلب، تروپونین، آزمایش عملکرد کبد و کلیه، تست ریه یا تصویربرداری نیز در فواصل مشخص تکرار شود.
سندرم هیپرائوزینوفیلیک در کودکان و دوران بارداری
HES در کودکان نادر است و تشخیص آن نیازمند排除 عفونت، نقص‌های ایمنی، بیماری‌های آلرژیک و بدخیمی‌های خونی است. میپولیزوماب برای HES در آمریکا از 12 سالگی به بالا تأیید دارد و اثربخشی آن برای HES در کودکان زیر 12 سال تثبیت نشده است.
داده‌های HES در بارداری محدود هستند و بخش مهمی از اطلاعات از گزارش‌های موردی به دست آمده است. مواردی از بارداری موفق و مواردی از درگیری جدی قلبی گزارش شده؛ بنابراین تصمیم درباره دارو و پایش باید مشترکاً توسط متخصص خون و متخصص زنان پرخطر انجام شود.
پیشگیری از بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک
برای بسیاری از انواع اولیه یا ایدیوپاتیک HES راه شناخته‌شده‌ای برای پیشگیری وجود ندارد. تغییر ژنتیکی یا اختلال کلونال را نمی‌توان با رژیم غذایی یا سبک زندگی معمول پیشگیری کرد.
آنچه قابل پیشگیری است، بخشی از عوارض بیماری است. مراجعه به‌موقع، بررسی افزایش پایدار ائوزینوفیل، درمان علت‌های ثانویه و پایبندی به برنامه پیگیری می‌تواند احتمال آسیب پیش‌رونده اندام‌ها را کاهش دهد.
طول درمان سندرم هیپرائوزینوفیلیک چقدر است؟
برای HES یک مدت درمان ثابت وجود ندارد. بیمار مبتلا به یک علت قابل‌درمان ممکن است پس از کنترل علت به درمان کوتاه‌تری نیاز داشته باشد، در حالی که HES مزمن یا عودکننده می‌تواند نیازمند درمان طولانی‌مدت باشد.
کاهش یا قطع دارو بر اساس شمارش ائوزینوفیل، علائم، وضعیت اندام‌ها و زیرنوع بیماری انجام می‌شود. کم شدن عدد ائوزینوفیل به‌تنهایی همیشه به معنی پایان بیماری نیست.
زندگی و پیگیری پزشکی در افراد مبتلا به HES
چه آزمایش‌ها و بررسی‌هایی ممکن است در پیگیری بیماری لازم باشند؟
CBC، بررسی AEC و ارزیابی اندام درگیر معمولاً بخش اصلی پیگیری است. برنامه آزمایش‌ها برای بیماری با درگیری قلبی با فردی که فقط علائم پوستی دارد یکسان نیست.
نکات ایمنی درباره داروها و خوددرمانی
داروهای HES می‌توانند بر سیستم ایمنی، مغز استخوان یا متابولیسم بدن اثر بگذارند. هیچ دارویی، به‌خصوص کورتون، هیدروکسی‌اوره یا درمان هدفمند، نباید بدون برنامه پزشک شروع یا قطع شود.
تجربه واقعی بیمار از مسیر تشخیص و درمان HES، در صورت دسترسی به مورد مستند
گزارش‌های بالینی نشان می‌دهند مسیر تشخیص بعضی بیماران از یک علامت ظاهراً ساده مثل خستگی، ضایعه پوستی یا تنگی نفس شروع می‌شود. علت تأخیر تشخیص هم قابل فهم است؛ بسیاری از بیماری‌های شایع‌تر دقیقاً همین نشانه‌ها را ایجاد می‌کنند.
نکته عملی این است که ثبت نتایج CBCهای قبلی، داروهای مصرفی، سفرها و زمان شروع علائم می‌تواند روند تشخیص را برای پزشک بسیار روشن‌تر کند.
بازبینی مقاله توسط متخصص خون و منابع معتبر پزشکی
به دلیل ماهیت نادر و چندسیستمی HES، تصمیم درمانی بهتر است با نظر متخصص خون و در صورت نیاز متخصص قلب، ریه، آلرژی، گوارش یا مغز و اعصاب انجام شود. اطلاعات آموزشی نمی‌تواند جای ارزیابی بالینی بیمار را بگیرد.
سوالات متداول درباره سندرم هیپرائوزینوفیلیک
آیا بالا بودن ائوزینوفیل همیشه به معنی HES است؟
خیر. آلرژی، آسم، عفونت انگلی، داروها و بیماری‌های مختلف می‌توانند ائوزینوفیل را افزایش دهند. تشخیص HES به بررسی علت و شواهد آسیب مرتبط با ائوزینوفیل نیاز دارد.
آیا سندرم هیپرائوزینوفیلیک نوعی سرطان است؟
همیشه نه. بعضی انواع منشأ کلونال یا نئوپلاستیک دارند، اما HES ایدیوپاتیک، لنفوسیتی و سایر زیرگروه‌ها الزاماً سرطان محسوب نمی‌شوند.
آیا HES قابل درمان یا کنترل است؟
در بسیاری از بیماران امکان کنترل مناسب وجود دارد. نتیجه درمان به زیرنوع بیماری، اندام‌های درگیر و پاسخ به دارو بستگی دارد.
آیا سندرم HES ارثی یا مسری است؟
HES مسری نیست. انواع خانوادگی نادر گزارش شده‌اند، اما بیشتر بیماران HES خانوادگی ندارند.
نتیجه‌گیری
بیماری سندرم هیپرائوزینوفیلیک یک اختلال واحد و ساده نیست؛ مجموعه‌ای از بیماری‌هاست که نقطه مشترک آن‌ها افزایش ائوزینوفیل و احتمال آسیب اندامی است. تشخیص درست به شمارش AEC،排除 علل ثانویه، بررسی قلب و سایر اندام‌ها و در بعضی بیماران آزمایش مغز استخوان و بررسی ژنتیکی نیاز دارد.
درمان نیز باید بر اساس زیرنوع بیماری انتخاب شود. کورتیکواستروئیدها، درمان‌های هدفمند مانند ایماتینیب و داروهای بیولوژیک مانند میپولیزوماب هرکدام جایگاه مشخصی دارند. وجود درد قفسه سینه، تنگی نفس شدید، علائم عصبی ناگهانی یا نشانه‌های لخته خون در فرد دارای هیپرائوزینوفیلی، دلیل مراجعه فوری برای ارزیابی پزشکی است.
