بیماری‌ فیبروز متافیزال (Metaphyseal Fibrous Dysplasia)

بیماری‌ فیبروز متافیزال (Metaphyseal Fibrous Dysplasia) اصطلاحی است که گاهی برای توصیف ضایعات فیبروزی ناحیه متافیز استخوان به کار می‌رود، اما از نظر پزشکی باید با دقت بیشتری بررسی شود. در منابع ارتوپدی و رادیولوژی، این نام همیشه به‌عنوان یک تشخیص مستقل و رایج استفاده نمی‌شود. با وبلاگ سایت پزشکی رو به رو برای خواندن توضیحات بیشتر درباره این موضوع همراه باشید.

به زبان ساده، وقتی در گزارش رادیولوژی یا صحبت پزشک از «ضایعه فیبروزی متافیز» حرف زده می‌شود، ممکن است منظور فیبروز دیسپلازی استخوان باشد یا چیزی نزدیک به Non-ossifying fibroma و Metaphyseal fibrous defect. این تفاوت کوچک در اسم، روی درمان و میزان نگرانی بیمار اثر زیادی دارد.

یک نکته مهم اینجاست: بیشتر این ضایعات خوش‌خیم هستند، اما خوش‌خیم بودن به معنی بی‌اهمیت بودن نیست. اندازه ضایعه، محل قرارگیری، سن بیمار و احتمال شکستگی پاتولوژیک باید دقیق بررسی شود. همچنین می‌توانید با انواع بیماری ها، علائم و درمان هر کدام در سایت رو به رو آشنا شوید

فیبروز متافیزال چیست و چه تفاوتی با فیبروز دیسپلازی دارد؟

تعریف دقیق Metaphyseal Fibrous Dysplasia

متافیز بخش پهن‌تر استخوان‌های بلند است که نزدیک صفحه رشد قرار دارد. این ناحیه در کودکان و نوجوانان فعال‌تر است و به همین دلیل، بعضی ضایعات استخوانی در آن بیشتر دیده می‌شوند. وقتی بافت طبیعی استخوان در این قسمت با بافت فیبروزی یا شبه‌فیبروزی جایگزین شود، پزشک ممکن است از اصطلاحاتی مثل ضایعه فیبروزی متافیز استفاده کند.

اصطلاح Metaphyseal Fibrous Dysplasia در برخی متون عمومی یا گزارش‌های غیرتخصصی دیده می‌شود، اما در تشخیص تخصصی باید محتاط بود. چون ممکن است این عبارت با fibrous dysplasia واقعی یا metaphyseal fibrous defect اشتباه گرفته شود.

فیبروز دیسپلازی استخوان معمولاً ناشی از اختلال در رشد و تمایز سلول‌های استخوان‌ساز است. در این وضعیت، بخشی از استخوان ساختار طبیعی خود را از دست می‌دهد و با بافت فیبروزی جایگزین می‌شود. نتیجه می‌تواند درد، خمیدگی استخوان یا شکستگی باشد.

تفاوت Fibrous dysplasia و Non-ossifying fibroma

Fibrous dysplasia معمولاً یک بیماری استخوانی رشدی است و می‌تواند یک استخوان یا چند استخوان را درگیر کند. این بیماری گاهی در استخوان ران، ساق، دنده، جمجمه یا لگن دیده می‌شود. در موارد وسیع، تغییر شکل استخوان هم ممکن است رخ دهد.

اما Non-ossifying fibroma یا NOF اغلب یک ضایعه خوش‌خیم و شایع در کودکان و نوجوانان است. این ضایعه معمولاً در متافیز استخوان‌های بلند، مثل استخوان ران یا درشت‌نی، دیده می‌شود. بسیاری از موارد NOF بدون علامت هستند و تصادفی در رادیوگرافی پیدا می‌شوند.

تفاوت این دو برای بیمار مهم است. چون فیبروز دیسپلازی ممکن است نیاز به پیگیری طولانی‌تر داشته باشد، اما نقص فیبروزی متافیز کوچک معمولاً فقط تحت نظر گرفته می‌شود.

چرا این اصطلاح با نام‌های مشابه اشتباه گرفته می‌شود؟

دلیل اصلی، شباهت ظاهری این ضایعات در گزارش‌های تصویربرداری است. هر سه اصطلاح با «فیبروز»، «استخوان» و «ضایعه خوش‌خیم» ارتباط دارند. همین باعث می‌شود بیمار بعد از خواندن گزارش رادیولوژی، با چند نام متفاوت روبه‌رو شود.

در تجربه بالینی، زیاد دیده می‌شود که خانواده‌ها با یک عکس ساده زانو یا ساق مراجعه می‌کنند و نگران «تومور استخوان» هستند. اما بعد از بررسی متخصص ارتوپدی، مشخص می‌شود ضایعه از نوع خوش‌خیم و قابل پیگیری است.

علت ایجاد ضایعه فیبروزی متافیز چیست؟

نقش رشد استخوان در کودکان و نوجوانان

ضایعات فیبروزی متافیز بیشتر در سنین رشد دیده می‌شوند. متافیز نزدیک صفحه رشد قرار دارد و در سال‌های کودکی و نوجوانی فعالیت سلولی بالایی دارد. همین فعالیت بالا می‌تواند زمینه دیده شدن ضایعاتی مثل نقص فیبروزی متافیز را فراهم کند.

در بسیاری از کودکان، این ضایعات بخشی از روند رشد استخوانی محسوب می‌شوند و با افزایش سن کوچک‌تر یا محو می‌شوند. برای همین، همیشه دیدن یک ضایعه در رادیوگرافی به معنی بیماری خطرناک نیست.

براساس تجربه کاربران و گزارش خانواده‌ها، بیشتر موارد زمانی کشف می‌شود که کودک به‌دلیل ضربه، پیچ‌خوردگی یا درد زانو عکس‌برداری انجام داده است. یعنی خود ضایعه الزاماً علت مراجعه نبوده است.

عوامل احتمالی و زمینه‌های مرتبط

در فیبروز دیسپلازی واقعی، تغییرات ژنتیکی پس از لقاح در مسیرهای رشد سلول استخوانی نقش دارند. این تغییرات معمولاً ارثی نیستند و از والدین به کودک منتقل نمی‌شوند. شدت بیماری هم به تعداد و محل استخوان‌های درگیر بستگی دارد.

در Non-ossifying fibroma، علت دقیق هنوز کاملاً روشن نیست. با این حال، این ضایعه به‌عنوان یک ضایعه تکاملی خوش‌خیم شناخته می‌شود، نه یک سرطان استخوان. این نکته برای کاهش نگرانی خانواده‌ها بسیار مهم است.

آیا این ضایعه ارثی است؟

بیشتر ضایعات فیبروزی متافیز ارثی محسوب نمی‌شوند. اگر یک کودک دچار نقص فیبروزی متافیز باشد، لزوماً به این معنی نیست که خواهر یا برادر او هم درگیر می‌شود. البته در موارد نادر و سندرم‌های خاص، درگیری‌های استخوانی گسترده‌تر نیاز به بررسی ژنتیک و غدد دارد.

اگر ضایعات متعدد، تغییرات پوستی، بلوغ زودرس یا درگیری چند استخوان وجود داشته باشد، پزشک احتمال بیماری‌های سیستمیک را بررسی می‌کند. اینجا دیگر فقط یک عکس ساده کافی نیست.

علائم و نشانه‌های بالینی

موارد بدون علامت

بخش قابل توجهی از بیماران هیچ علامتی ندارند. ضایعه در عکس ساده استخوان دیده می‌شود و بیمار ممکن است حتی از وجود آن خبر نداشته باشد. این حالت به‌ویژه در نقص فیبروزی متافیز کودکان شایع است.

اگر ضایعه کوچک باشد و کمتر از بخش زیادی از قطر استخوان را درگیر کرده باشد، معمولاً فقط پیگیری توصیه می‌شود. پزشک ممکن است هر ۶ تا ۱۲ ماه یک‌بار رادیوگرافی درخواست کند.

درد استخوان و حساسیت موضعی

درد همیشه نشانه بدخیمی نیست، اما باید جدی گرفته شود. درد ناشی از ضایعه فیبروزی معمولاً موضعی است و ممکن است بعد از فعالیت بیشتر شود. در استخوان‌های تحمل‌کننده وزن، مثل ران و ساق، این درد بیشتر توجه‌برانگیز است.

اگر درد شبانه، درد پیشرونده یا درد همراه با تورم وجود داشته باشد، بررسی دقیق‌تری لازم است. پزشک در این شرایط ممکن است MRI یا CT درخواست کند.

خطر شکستگی پاتولوژیک

شکستگی پاتولوژیک یعنی استخوان در اثر ضربه خفیف یا فشار معمولی بشکند. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که ضایعه بخش قابل توجهی از استخوان را ضعیف کرده باشد. در ضایعات بزرگ متافیز ران یا درشت‌نی، این موضوع اهمیت بیشتری دارد.

در بررسی‌های تخصصی، اگر ضایعه بیش از حدود ۵۰ درصد قطر استخوان را درگیر کند، خطر شکستگی جدی‌تر ارزیابی می‌شود. البته تصمیم نهایی فقط با عدد نیست و محل ضایعه هم مهم است.

تغییر شکل یا محدودیت عملکرد

در فیبروز دیسپلازی استخوان، تغییر شکل استخوان ممکن است دیده شود. برای مثال، خمیدگی استخوان ران می‌تواند الگوی راه رفتن را تغییر دهد. در کودکان، این تغییرات باید زودتر بررسی شوند.

محدودیت حرکت مفصل نزدیک ضایعه هم ممکن است رخ دهد. اگر ضایعه نزدیک زانو باشد، درد هنگام دویدن یا بالا رفتن از پله می‌تواند اولین علامت باشد.

فیبروز متافیزال در چه سنی و در کدام استخوان‌ها دیده می‌شود؟

شیوع در کودکان و نوجوانان

ضایعات فیبروزی متافیز بیشتر در کودکان بالای ۵ سال و نوجوانان دیده می‌شوند. بسیاری از موارد تا پایان رشد اسکلتی پایدار می‌مانند یا کاهش پیدا می‌کنند. در بزرگسالان، اگر ضایعه جدید دیده شود، ارزیابی دقیق‌تری لازم است.

در کلینیک‌های ارتوپدی کودکان، این نوع یافته‌ها کم نیستند. نکته آرام‌کننده این است که بسیاری از آن‌ها بدخیم نیستند و با پیگیری کنترل می‌شوند.

درگیری استخوان‌های بلند

استخوان‌های بلند محل شایع این ضایعات هستند. استخوان ران، درشت‌نی، نازک‌نی و گاهی استخوان بازو بیشتر درگیر می‌شوند. دلیلش هم ارتباط این نواحی با صفحات رشد فعال است.

در فیبروز دیسپلازی، درگیری ممکن است محدود به یک استخوان باشد یا چند استخوان را شامل شود. اگر چند استخوان درگیر باشند، پزشک از اصطلاح پلی‌استوتیک استفاده می‌کند.

محل‌های شایع در اندام تحتانی

اندام تحتانی چون وزن بدن را تحمل می‌کند، از نظر خطر شکستگی مهم‌تر است. ضایعه‌ای که در متافیز دیستال ران یا پروگزیمال درشت‌نی قرار دارد، باید از نظر اندازه و ضخامت قشر استخوان بررسی شود.

برای یک کودک فعال که فوتبال بازی می‌کند، ضایعه بزرگ در ساق اهمیت بیشتری از یک ضایعه کوچک و بدون علامت دارد. همین تفاوت‌هاست که تصمیم درمان را شخصی‌سازی می‌کند.

تشخیص ضایعه فیبروزی متافیز چگونه انجام می‌شود؟

معاینه بالینی

پزشک ابتدا درد، محل حساسیت، سابقه ضربه و توانایی راه رفتن را بررسی می‌کند. اگر کودک می‌لنگد یا از فعالیت بدنی فرار می‌کند، این نشانه‌ها باید جدی گرفته شوند. معاینه مفصل‌های نزدیک ضایعه هم ضروری است.

در بررسی تخصصی، سن بیمار اهمیت زیادی دارد. یک ضایعه مشخص در کودک ۱۰ ساله ممکن است خوش‌خیم باشد، اما همان تصویر در فرد ۵۰ ساله نیاز به دقت بیشتری دارد.

نقش رادیوگرافی ساده

رادیوگرافی ساده معمولاً اولین و مهم‌ترین ابزار تشخیصی است. بسیاری از ضایعات فیبروزی متافیز در عکس ساده نمای مشخصی دارند. پزشک به حاشیه ضایعه، محل قرارگیری، نازک شدن قشر استخوان و واکنش اطراف آن توجه می‌کند.

در نقص فیبروزی متافیز، ضایعه اغلب حاشیه‌دار و خوش‌تعریف است. نبود تخریب تهاجمی استخوان یا واکنش شدید پریوست، معمولاً به نفع خوش‌خیم بودن است.

CT و MRI در چه مواردی لازم می‌شوند؟

CT جزئیات قشر استخوان را بهتر نشان می‌دهد. اگر پزشک بخواهد خطر شکستگی را دقیق‌تر ارزیابی کند، CT می‌تواند کمک‌کننده باشد. MRI بیشتر برای بررسی بافت نرم، مغز استخوان و ضایعات مشکوک کاربرد دارد.

اگر درد بیمار با ظاهر ساده رادیوگرافی جور نباشد، MRI ارزش بیشتری پیدا می‌کند. در تست‌های عملی تصویربرداری، MRI ضایعات فعال‌تر را بهتر از عکس ساده نشان می‌دهد.

چه زمانی بیوپسی مطرح است؟

بیوپسی در همه بیماران لازم نیست. وقتی تصویر رادیولوژی کلاسیک باشد و علائم نگران‌کننده وجود نداشته باشد، معمولاً پیگیری کافی است. اما اگر ضایعه ظاهر غیرمعمول داشته باشد، پزشک نمونه‌برداری را مطرح می‌کند.

هشدار مهم اینجاست: بیوپسی استخوان باید توسط تیم آشنا با تومورهای استخوانی انجام شود. مسیر نمونه‌برداری اشتباه می‌تواند درمان‌های بعدی را پیچیده کند.

تشخیص افتراقی با سایر ضایعات استخوانی

تفاوت با فیبروز دیسپلازی

فیبروز دیسپلازی معمولاً نمای خاصی در تصویربرداری دارد که گاهی شبیه «شیشه مات» توصیف می‌شود. این بیماری می‌تواند باعث اتساع استخوان و تغییر شکل شود. درگیری جمجمه، صورت یا لگن هم در برخی بیماران دیده می‌شود.

در مقابل، نقص فیبروزی متافیز بیشتر محدود، حاشیه‌دار و نزدیک متافیز استخوان‌های بلند است. این تفاوت برای انتخاب درمان مهم است.

تفاوت با non-ossifying fibroma

Non-ossifying fibroma یکی از نزدیک‌ترین تشخیص‌ها به ضایعه فیبروزی متافیز است. این ضایعه معمولاً خوش‌خیم، بدون علامت و وابسته به سن رشد است. در بسیاری از کودکان، با گذر زمان کوچک‌تر می‌شود.

اگر از دید کاربر نگاه کنیم، اسم «فیبروما» ممکن است ترسناک به نظر برسد. اما این ضایعه با سرطان استخوان فرق دارد و در اکثر موارد رفتار تهاجمی ندارد.

تفاوت با کیست استخوانی ساده

کیست استخوانی ساده بیشتر به شکل حفره‌ای پر از مایع در استخوان دیده می‌شود. این ضایعه نیز می‌تواند باعث شکستگی شود، به‌خصوص در استخوان بازو یا ران. تفاوت آن با ضایعات فیبروزی در ظاهر رادیولوژی و محتوای ضایعه است.

گاهی فقط عکس ساده کافی نیست. در این شرایط MRI یا CT می‌تواند تشخیص را شفاف‌تر کند.

تفاوت با تومورهای خوش‌خیم استخوان

تومورهای خوش‌خیم استخوانی طیف وسیعی دارند؛ از استئوکندروما تا کندروبلاستوما و آنوریسمال بون سیست. هرکدام سن، محل و نمای تصویری خاصی دارند. پزشک با کنار هم گذاشتن این داده‌ها به تشخیص نزدیک می‌شود.

نظر کارشناس این است که خواندن یک جمله در گزارش رادیولوژی کافی نیست. گزارش باید همراه با تصویر، علائم بیمار و سن او تفسیر شود.

درمان فیبروز متافیزال و روش‌های پیگیری

چه زمانی درمان لازم نیست؟

اگر ضایعه کوچک، بدون درد و با ظاهر خوش‌خیم باشد، درمان فعال معمولاً لازم نیست. پزشک فقط پیگیری دوره‌ای را پیشنهاد می‌کند. این رویکرد از جراحی بی‌دلیل جلوگیری می‌کند.

در بسیاری از کودکان، ضایعه با کامل شدن رشد استخوان پایدار یا کوچک می‌شود. همین موضوع باعث می‌شود درمان محافظه‌کارانه در موارد کم‌خطر انتخاب منطقی باشد.

درمان محافظه‌کارانه و پیگیری تصویربرداری

درمان محافظه‌کارانه یعنی کنترل علائم و بررسی دوره‌ای با رادیوگرافی. اگر کودک درد ندارد، فعالیت‌های معمول ممکن است با نظر پزشک ادامه پیدا کند. اما ورزش‌های پربرخورد در ضایعات بزرگ باید محدود شوند.

بررسی‌های تخصصی نشان می‌دهد که پیگیری ۶ تا ۱۲ ماهه برای بسیاری از ضایعات خوش‌خیم کافی است. البته اگر درد یا بزرگ شدن ضایعه دیده شود، فاصله پیگیری کوتاه‌تر می‌شود.

اندیکاسیون جراحی

جراحی زمانی مطرح می‌شود که ضایعه بزرگ باشد، درد ایجاد کند یا خطر شکستگی بالا باشد. شکستگی قبلی در محل ضایعه هم تصمیم را جدی‌تر می‌کند. محل ضایعه در استخوان‌های تحمل‌کننده وزن اهمیت زیادی دارد.

برای مثال، ضایعه بزرگ در متافیز ران یک نوجوان ورزشکار ممکن است نیاز به مداخله داشته باشد. دلیلش روشن است: فشار مکرر هنگام دویدن می‌تواند استخوان را آسیب‌پذیر کند.

کیورتاژ و bone grafting

در جراحی، معمولاً ضایعه تخلیه یا کیورتاژ می‌شود. سپس فضای خالی با پیوند استخوان یا مواد جایگزین استخوان پر می‌شود. در برخی موارد، پلاک یا پیچ هم برای تقویت استخوان استفاده می‌شود.

این تصمیم به اندازه ضایعه و استحکام استخوان بستگی دارد. جراحی همیشه اولین انتخاب نیست، اما در موارد پرخطر می‌تواند از شکستگی جلوگیری کند.

مراقبت پس از درمان

بعد از جراحی، محدودیت وزن‌گذاری یا استفاده از عصا ممکن است لازم باشد. مدت این محدودیت معمولاً از چند هفته تا چند ماه فرق دارد. فیزیوتراپی هم برای بازگشت دامنه حرکتی و قدرت عضلات کمک‌کننده است.

توصیه متخصص این است که بیمار پیگیری بعد از درمان را جدی بگیرد. حتی اگر درد از بین برود، ترمیم استخوان در عکس باید تأیید شود.

خطرات، عوارض و پیش‌آگهی بیماری

احتمال شکستگی

مهم‌ترین عارضه ضایعات فیبروزی متافیز، شکستگی پاتولوژیک است. این خطر در ضایعات بزرگ، استخوان‌های تحمل‌کننده وزن و کودکان فعال بیشتر می‌شود. درد هنگام فعالیت می‌تواند یک علامت هشدار باشد.

اگر ضایعه کوچک باشد، احتمال شکستگی کم است. اما تصمیم درباره ورزش و فعالیت باید با توجه به تصویر رادیولوژی گرفته شود.

احتمال عود یا باقی‌ماندن ضایعه

بعضی ضایعات پس از درمان یا پیگیری ممکن است باقی بمانند. باقی ماندن همیشه به معنی خطر نیست. پزشک روند تغییر اندازه و شکل ضایعه را بررسی می‌کند.

در موارد جراحی‌شده، احتمال عود به نوع ضایعه و کیفیت تخلیه بستگی دارد. پیگیری تصویربرداری بعد از جراحی برای همین اهمیت دارد.

پیش‌آگهی در کودکان و نوجوانان

پیش‌آگهی بسیاری از ضایعات فیبروزی متافیز خوب است. در کودکان، با نزدیک شدن به پایان رشد، ضایعه ممکن است غیرفعال‌تر شود. بیشتر بیماران زندگی عادی و فعالیت روزمره طبیعی دارند.

با این حال، اگر ضایعه در استخوان ران یا ساق بزرگ باشد، بی‌توجهی به آن درست نیست. تشخیص زودهنگام می‌تواند از شکستگی و جراحی سنگین‌تر جلوگیری کند.

چه زمانی باید به متخصص ارتوپدی یا رادیولوژیست مراجعه کرد؟

درد مداوم یا شدید

اگر درد استخوان بیش از دو تا سه هفته ادامه پیدا کند، مراجعه به پزشک لازم است. درد شبانه، درد رو به افزایش یا درد همراه با لنگیدن اهمیت بیشتری دارد. این علائم فقط با استراحت نباید نادیده گرفته شوند.

در کودکان، گاهی درد به شکل کم‌تحرکی یا بی‌میلی به بازی دیده می‌شود. والدین باید این تغییر رفتار را جدی بگیرند.

ضایعه بزرگ در تصویربرداری

اگر در گزارش رادیولوژی به ضایعه بزرگ، نازک شدن قشر استخوان یا خطر شکستگی اشاره شده، ارزیابی ارتوپدی ضروری است. اندازه ضایعه باید نسبت به قطر استخوان سنجیده شود، نه فقط بر حسب سانتی‌متر.

یک ضایعه ۳ سانتی‌متری در استخوان کوچک ممکن است مهم‌تر از همان اندازه در استخوان بزرگ باشد. همین جزئیات در تصمیم درمان نقش دارد.

سابقه شکستگی یا بدتر شدن شکل استخوان

اگر بیمار در همان ناحیه سابقه شکستگی دارد، پیگیری باید دقیق‌تر باشد. همچنین هرگونه خمیدگی، تورم یا تغییر شکل استخوان نیاز به بررسی دارد. این موارد ممکن است نشان‌دهنده ضعف ساختاری استخوان باشند.

اشتباه رایج این است که بیمار بعد از کاهش درد، پیگیری را رها می‌کند. کاهش درد همیشه به معنی ترمیم کامل استخوان نیست.

پرسش‌های پرتکرار درباره فیبروز متافیزال

آیا این بیماری خطرناک است؟

در بسیاری از موارد، فیبروز متافیزال یا ضایعات مشابه آن خطرناک نیستند و خوش‌خیم محسوب می‌شوند. با این حال، خطر شکستگی در ضایعات بزرگ باید بررسی شود. خطر واقعی به اندازه، محل و علائم بیمار بستگی دارد.

آیا خودبه‌خود خوب می‌شود؟

بعضی ضایعات فیبروزی متافیز در کودکان با رشد استخوان کوچک‌تر می‌شوند یا حالت غیرفعال پیدا می‌کنند. این اتفاق بیشتر در Non-ossifying fibroma دیده می‌شود. اما فیبروز دیسپلازی واقعی ممکن است نیاز به پیگیری طولانی‌تر داشته باشد.

آیا نیاز به جراحی دارد؟

همه بیماران نیاز به جراحی ندارند. اگر ضایعه کوچک و بدون علامت باشد، معمولاً پیگیری کافی است. جراحی بیشتر برای ضایعات دردناک، بزرگ یا مستعد شکستگی مطرح می‌شود.

آیا به سرطان تبدیل می‌شود؟

تبدیل ضایعات خوش‌خیم فیبروزی به سرطان بسیار نادر است. با این حال، درد شدید، رشد سریع ضایعه، تورم یا تغییرات غیرمعمول در عکس باید بررسی شود. این علائم به معنی سرطان نیستند، اما نباید پشت گوش انداخته شوند.

نتیجه‌گیری

بیماری‌ فیبروز متافیزال (Metaphyseal Fibrous Dysplasia) بیشتر یک عنوان توصیفی برای ضایعات فیبروزی ناحیه متافیز است و همیشه یک تشخیص قطعی مستقل محسوب نمی‌شود. مهم‌ترین کار این است که بین فیبروز دیسپلازی استخوان، نقص فیبروزی متافیز و Non-ossifying fibroma تفاوت گذاشته شود.

اگر ضایعه کوچک، بدون درد و با نمای خوش‌خیم باشد، معمولاً پیگیری دوره‌ای کافی است. اما درد مداوم، ضایعه بزرگ، نازک شدن قشر استخوان یا سابقه شکستگی نیاز به بررسی متخصص ارتوپدی دارد.

اعتماد به یک گزارش کوتاه بدون دیدن تصویر و معاینه بیمار می‌تواند گمراه‌کننده باشد. تصمیم درست زمانی گرفته می‌شود که سن بیمار، علائم، محل ضایعه و یافته‌های رادیولوژی کنار هم بررسی شوند.