بیماری کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت (Checkpoint Inhibitor Colitis)

دیدن این مقاله:
20
همراه

بیماری کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت یکی از عوارض ایمنی مهم در برخی بیماران دریافت‌کننده ایمونوتراپی سرطان است. در این وضعیت، فعال شدن سیستم ایمنی که برای مقابله با سلول‌های سرطانی ضروری است، می‌تواند ناخواسته مخاط روده بزرگ را نیز هدف قرار دهد. با وبلاگ سایت پزشکی روبرو برای خواندن توضیحات بیشتر درباره این موضوع همراه باشید. همچنین می‌توانید با انواع بیماری ها، علائم و درمان هر کدام  و همچنین با بیماری های خود ایمنی در سایت رو به رو آشنا شوید.

شدت این عارضه از اسهال خفیف تا التهاب شدید، خونریزی گوارشی و عوارض تهدیدکننده حیات متغیر است. نکته مهم این است که هر اسهالی هنگام ایمونوتراپی به معنی کولیت نیست؛ عفونت‌های روده، داروهای دیگر و بیماری‌های زمینه‌ای نیز باید بررسی شوند.

نمایش سرفصل های مقاله

اسم‌های دیگر بیماری کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

این بیماری در منابع پزشکی با نام‌های Immune Checkpoint Inhibitor Colitis، ICI Colitis، Immune-Mediated Colitis، Checkpoint Inhibitor-Induced Colitis و گاهی «کولیت ناشی از ایمونوتراپی» شناخته می‌شود. اصطلاح IMDC نیز برای «اسهال و کولیت با واسطه سیستم ایمنی» به کار می‌رود.

این نام‌ها همیشه کاملاً معادل یکدیگر نیستند. برای نمونه، اسهال می‌تواند بدون شواهد واضح التهاب کولون وجود داشته باشد، در حالی که واژه کولیت به وجود التهاب روده اشاره می‌کند.

علت ابتلا به کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

مهارکننده‌های چک‌پوینت برای برداشتن ترمز طبیعی سیستم ایمنی طراحی شده‌اند. این اثر به سلول‌های T اجازه می‌دهد با قدرت بیشتری به سلول‌های سرطانی حمله کنند، اما گاهی تحمل ایمنی نسبت به بافت سالم نیز کاهش پیدا می‌کند.

مهارکننده‌های چک‌پوینت ایمنی چگونه عمل می‌کنند؟

پروتئین‌هایی مانند PD-1، PD-L1 و CTLA-4 بخشی از سیستم تنظیم فعالیت سلول‌های ایمنی هستند. داروهایی مانند نیوولوماب و پمبرولیزوماب مسیر PD-1 را مهار می‌کنند، در حالی که ایپیلیموماب CTLA-4 را هدف قرار می‌دهد.

وقتی این مسیرهای مهاری مسدود می‌شوند، پاسخ ضدتوموری تقویت می‌شود. همین افزایش فعالیت ایمنی می‌تواند باعث عوارض مرتبط با سیستم ایمنی یا irAEs در روده، پوست، ریه، کبد و سایر اندام‌ها شود.

نقش داروهای ضد PD-1، PD-L1 و CTLA-4 در ایجاد کولیت

خطر کولیت در همه داروهای ایمونوتراپی یکسان نیست. راهنمای SITC میزان کولیت را حدود ۱ درصد با درمان‌های PD-1/PD-L1، حدود ۸ درصد با مهارکننده CTLA-4 و حدود ۱۶ درصد با درمان ترکیبی گزارش کرده است.

بنابراین، درمان ترکیبی معمولاً خطر بیشتری دارد. نوع سرطان، رژیم درمانی، سابقه بیماری‌های التهابی روده و عوامل فردی نیز ممکن است در میزان خطر نقش داشته باشند.

التهاب روده و نقش احتمالی میکروبیوم در ICI Colitis

ترکیب میکروبیوم روده احتمالاً در نحوه تنظیم پاسخ ایمنی اثر دارد، اما هنوز نمی‌توان از یک آزمایش میکروبیوم برای پیش‌بینی قطعی کولیت استفاده کرد. بررسی این ارتباط یکی از حوزه‌های فعال پژوهشی است.

نشانه‌های بیماری کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

شایع‌ترین علامت، افزایش تعداد دفعات دفع و شل یا آبکی شدن مدفوع نسبت به وضعیت معمول بیمار است. درد و کرامپ شکم، فوریت دفع، مخاط یا خون در مدفوع، تب و گاهی تهوع نیز ممکن است دیده شود.

اسهال، درد شکم، خون در مدفوع و سایر علائم شایع

تعداد دفعات دفع باید نسبت به وضعیت پایه بیمار سنجیده شود. برای فردی که قبل از درمان روزانه یک بار دفع داشته، پنج بار دفع در روز معنای متفاوتی با بیمار دارای اسهال مزمن قبلی دارد.

ثبت تعداد دفع، وجود خون، تب و شدت درد اطلاعات مفیدی به تیم انکولوژی می‌دهد. این کار در عمل از عبارت مبهم «اسهالم زیاد شده» دقیق‌تر است.

تفاوت اسهال ساده با کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

اسهال فقط یک علامت است؛ کولیت به التهاب کولون اشاره دارد. عفونت با Clostridioides difficile، سایر عفونت‌های روده‌ای، داروها و بعضی بیماری‌های گوارشی می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند.

به همین دلیل شروع خودسرانه کورتون یا داروی ضداسهال تصمیم مطمئنی نیست. ابتدا باید شدت علائم و احتمال عفونت بررسی شود.

علائم هشداردهنده‌ای که نیاز به ارزیابی فوری دارند

وجود خون واضح در مدفوع، درد شدید یا رو به افزایش شکم، تب، سرگیجه، کاهش حجم ادرار، ضعف شدید و اتساع شکم نیازمند ارزیابی سریع پزشکی است. قطع دفع گاز یا مدفوع همراه با تورم شکم نیز علامت هشدار محسوب می‌شود.

شدت ICI Colitis چگونه درجه‌بندی می‌شود؟

در مراقبت سرطان معمولاً از معیار CTCAE استفاده می‌شود. تعداد دفعات دفع بیشتر از مقدار پایه، شدت علائم و تأثیر بیماری بر فعالیت روزانه در تعیین درجه اهمیت دارند.

درجه الگوی بالینی تقریبی رویکرد معمول
درجه ۱ کمتر از ۴ دفع اضافه در روز پایش و مراقبت حمایتی
درجه ۲ ۴ تا ۶ دفع اضافه در روز توقف موقت ICI و ارزیابی پزشکی
درجه ۳ ۷ دفع یا بیشتر، علائم شدید یا نیاز احتمالی به بستری درمان فوری و معمولاً کورتیکواستروئید
درجه ۴ وضعیت تهدیدکننده حیات بستری و درمان تخصصی فوری

تأثیر شدت علائم بر ادامه یا توقف موقت ایمونوتراپی

در درجه یک، درمان سرطان در بسیاری از بیماران قابل ادامه است. در درجه دو یا بالاتر معمولاً ایمونوتراپی موقتاً نگه داشته می‌شود تا بیمار ارزیابی و درمان شود.

چه زمانی بستری شدن بیمار مطرح می‌شود؟

اسهال شدید، کم‌آبی، اختلال الکترولیت، خونریزی، تب یا درد قابل توجه می‌تواند بستری را ضروری کند. تصمیم فقط بر اساس تعداد دفعات دفع گرفته نمی‌شود و وضعیت عمومی بیمار نیز مهم است.

نحوه تشخیص بیماری کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

تشخیص درست نیازمند کنار هم قرار دادن زمان شروع علائم، نوع ایمونوتراپی، آزمایش‌ها و گاهی آندوسکوپی است. حتی در فردی که ایمونوتراپی دریافت می‌کند، نباید اسهال بدون بررسی به کولیت ایمنی نسبت داده شود.

آزمایش مدفوع و رد عفونت‌هایی مانند C. difficile و CMV

در موارد متوسط یا شدید، آزمایش مدفوع برای عفونت اهمیت زیادی دارد. ASCO بررسی C. difficile، کشت مدفوع و آزمایش‌های تکمیلی متناسب با شرایط بیمار را توصیه می‌کند.

بررسی CMV بیشتر در شرایط منتخب، به‌ویژه بیماری مقاوم به سرکوب ایمنی، مطرح می‌شود.

نقش کالپروتکتین و لاکتوفرین مدفوع در ارزیابی التهاب

کالپروتکتین و لاکتوفرین مدفوع می‌توانند وجود التهاب روده را نشان دهند. در یک مطالعه، کالپروتکتین بالاتر از ۱۵۰ میکروگرم در گرم با التهاب مشاهده‌شده در آندوسکوپی و بافت‌شناسی ارتباط داشت.

این آزمایش‌ها به‌تنهایی جای کولونوسکوپی را در همه بیماران نمی‌گیرند.

چه زمانی کولونوسکوپی و بیوپسی لازم است؟

در کولیت درجه دو یا بالاتر، علائم پایدار یا مواردی که به درمان پاسخ مناسبی نمی‌دهند، ارزیابی اندوسکوپیک اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. وجود زخم‌های عمیق مخاطی می‌تواند احتمال نیاز به درمان قوی‌تر را افزایش دهد.

تشخیص افتراقی با عفونت روده، بیماری التهابی روده و عوارض سایر داروها

کولیت عفونی، بیماری کرون، کولیت اولسراتیو، عوارض شیمی‌درمانی و برخی داروها ممکن است ظاهر مشابهی داشته باشند. بررسی تخصصی مانع درمان اشتباه یک بیماری عفونی با داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی می‌شود.

روش‌های درمان کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

درمان به شدت بیماری وابسته است و نسخه یکسانی برای همه بیماران وجود ندارد. هدف، کنترل التهاب و جلوگیری از عوارض است، بدون اینکه درمان سرطان بی‌دلیل متوقف شود.

کنترل و مراقبت حمایتی در موارد خفیف

در درجه یک، جبران مایعات، اصلاح رژیم غذایی و پایش دقیق علائم معمولاً بخش اصلی درمان است. مصرف داروی ضداسهال فقط پس از رد عفونت و در بیمار بدون نشانه‌های واضح کولیت باید مطرح شود.

جایگاه کورتیکواستروئیدها در درمان کولیت متوسط و شدید

کورتیکواستروئید درمان خط اول بسیاری از موارد درجه دو و شدیدتر است. راهنمای ASCO برای درجه دو معمولاً پردنیزون با دوز حدود ۱ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز را مطرح می‌کند؛ تنظیم دوز باید توسط پزشک انجام شود.

درمان کولیت مقاوم به استروئید با اینفلیکسیماب یا ودولیزوماب

اگر شدت بیماری طی حدود ۷۲ ساعت حداقل یک درجه کاهش پیدا نکند، کولیت می‌تواند در گروه مقاوم به کورتون قرار گیرد. در این شرایط اینفلیکسیماب یا ودولیزوماب از گزینه‌های تخصصی هستند.

داده‌های جدید نشان می‌دهند هر دو دارو می‌توانند مؤثر باشند، اما انتخاب میان آنها به وضعیت سرطان، عفونت، بیماری‌های همراه و نظر متخصص بستگی دارد.

نظر متخصص گوارش و انکولوژی در انتخاب درمان

این تصمیم بهتر است مشترک باشد. انکولوژیست باید اهمیت ادامه درمان ضدسرطان را بسنجد و متخصص گوارش شدت التهاب و نیاز به آندوسکوپی یا درمان بیولوژیک را ارزیابی کند.

درمان دارویی کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

داروهای اصلی شامل کورتیکواستروئیدها و در موارد منتخب، درمان‌های بیولوژیک مانند اینفلیکسیماب یا ودولیزوماب هستند. کورتون پس از پاسخ بالینی معمولاً ناگهانی قطع نمی‌شود و اغلب طی حدود چهار تا شش هفته کاهش می‌یابد.

یک نکته مهم اینجاست: این دوزها برای خوددرمانی نیستند. کورتون و داروهای بیولوژیک می‌توانند خطر عفونت را افزایش دهند و پیش از مصرف آنها ممکن است بررسی سل، هپاتیت و سایر عفونت‌ها لازم باشد.

اگر کولیت به درمان اولیه پاسخ ندهد چه گزینه‌هایی وجود دارد؟

کولیت استروئید-رفراکتوری و استروئید-وابسته چیست؟

اگر التهاب با کورتون کافی کنترل نشود، وضعیت «استروئید-رفراکتوری» مطرح می‌شود. برگشت مکرر علائم هنگام کاهش دوز کورتون نیز می‌تواند نشانه وابستگی به استروئید باشد.

درمان‌های نوظهور و موارد مقاوم به درمان

در موارد بسیار مقاوم، داروهایی مانند اوستکینوماب یا توفاسیتینیب در گزارش‌ها و مطالعات کوچک بررسی شده‌اند. شواهد آنها به اندازه کورتون، اینفلیکسیماب یا ودولیزوماب تثبیت‌شده نیست.

پیوند میکروبیوتای مدفوع و سایر روش‌های در حال بررسی

پیوند میکروبیوتای مدفوع یا FMT برای برخی موارد مقاوم مطالعه شده است. داده‌های اولیه امیدوارکننده‌اند، اما این روش درمان روتین خانگی یا استاندارد خط اول نیست و باید در مراکز تخصصی انجام شود.

شواهد و محدودیت‌های درمان‌های جدید

بخش زیادی از شواهد درمان‌های جدید از مطالعات کوچک یا سری موارد به دست آمده است. بنابراین، پاسخ امیدوارکننده یک درمان نباید با اثبات قطعی اثربخشی برابر تلقی شود.

درمان خانگی کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

درمان خانگی واقعی برای التهاب متوسط یا شدید وجود ندارد. مراقبت در خانه فقط برای علائم خفیف و با اطلاع تیم درمان قابل قبول است.

مایعات کافی، محلول خوراکی حاوی الکترولیت و غذاهای ساده و کم‌فیبر می‌توانند تحمل علائم را بهتر کنند. بیمار تحت ایمونوتراپی نباید برای چند روز منتظر بماند تا ببیند اسهال شدید «خودش خوب می‌شود».

رژیم غذایی مناسب برای کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

در مرحله حاد، رژیم کم‌فیبر و ساده معمولاً بهتر تحمل می‌شود. برنج ساده، سیب‌زمینی بدون پوست، نان سفید، موز، سوپ ساده و منابع پروتئینی کم‌چرب می‌توانند بر اساس تحمل فرد استفاده شوند.

غذاهای بسیار چرب، تند، الکل، کافئین زیاد و خوراکی‌هایی که اسهال را تشدید می‌کنند بهتر است موقتاً محدود شوند. محدودیت طولانی‌مدت و بی‌دلیل غذایی مناسب نیست، چون بیماران سرطانی خود در معرض کاهش وزن و سوءتغذیه قرار دارند.

پیشگیری از کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

راه تضمین‌شده‌ای برای جلوگیری کامل از این عارضه وجود ندارد. مهم‌ترین اقدام، آموزش بیمار پیش از شروع ایمونوتراپی و گزارش زودهنگام هر تغییر جدید در عادت دفع است.

مصرف خودسرانه آنتی‌بیوتیک، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا مکمل‌های نامطمئن می‌تواند ارزیابی علائم را پیچیده کند. سابقه کولیت اولسراتیو، کرون یا سایر بیماری‌های خودایمنی نیز باید پیش از شروع درمان به انکولوژیست گفته شود.

تفاوت کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت در مردان و زنان

شواهد فعلی تفاوت ثابت و قابل اتکایی میان مردان و زنان در شدت این کولیت نشان نداده‌اند. یک مرور جدید نیز ارتباط مشخصی میان جنسیت و شدت کولیت ایمنی پیدا نکرده است.

بنابراین جنسیت به‌تنهایی مبنای پیش‌بینی خطر یا انتخاب درمان نیست. نوع داروی ICI و استفاده از درمان ترکیبی اطلاعات بالینی مهم‌تری فراهم می‌کنند.

کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت در کودکان و دوران بارداری

داده‌های مربوط به کودکان بسیار محدودتر از بزرگسالان است، چون مهارکننده‌های چک‌پوینت در جمعیت کودکان کمتر استفاده می‌شوند. کودک مبتلا به اسهال حین ایمونوتراپی باید توسط تیم انکولوژی کودکان و در صورت نیاز متخصص گوارش کودکان ارزیابی شود.

در بارداری مسئله پیچیده‌تر است. مسیرهای PD-1/PD-L1 و CTLA-4 در تحمل ایمنی مادر نسبت به جنین نقش دارند و اطلاعات ایمنی انسانی هنوز محدود است. مطالعات دارویی جمعیتی نیز تأکید می‌کنند که استفاده از ICI در بارداری، به‌ویژه ترکیب ضد PD-1 و ضد CTLA-4، تا حد امکان باید اجتناب شود.

عوارض و خطرات کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت

عوارض شدید مانند کم‌آبی، خونریزی، مگاکولون سمی و سوراخ شدن روده

کولیت شدید می‌تواند باعث کم‌آبی، اختلال سدیم و پتاسیم، خونریزی، آسیب گسترده مخاط، مگاکولون سمی و حتی سوراخ شدن روده شود. این موارد کم‌شیوع‌ترند اما نیازمند درمان فوری هستند.

تأثیر کولیت و درمان‌های سرکوب‌کننده ایمنی بر درمان سرطان

بروز کولیت ممکن است باعث توقف موقت یا گاهی دائمی ایمونوتراپی شود. از سوی دیگر، کنترل ناکافی التهاب نیز خطرناک است؛ بنابراین ترس از وقفه درمان سرطان نباید باعث تأخیر در درمان کولیت شود.

تجربه بیماران از کنترل علائم و کیفیت زندگی پس از ICI Colitis

در گزارش‌های بالینی، تغییر ناگهانی دفعات دفع و نگرانی درباره قطع ایمونوتراپی از مشکلات مهم بیماران است. ثبت روزانه علائم، دسترسی سریع به تیم درمان و توضیح روشن درباره برنامه کاهش کورتون می‌تواند مدیریت این دوره را قابل پیش‌بینی‌تر کند.

طول درمان کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت چقدر است؟

مدت بیماری برای همه یکسان نیست. SITC گزارش کرده است که پس از شروع کورتیکواستروئید، علائم در بسیاری از بیماران طی حدود یک تا دو هفته بهبود پیدا می‌کند، اما دوره درمان ممکن است طولانی‌تر باشد.

کورتون اغلب طی چهار تا شش هفته یا بیشتر کاهش داده می‌شود تا خطر عود کمتر شود. موارد مقاوم به استروئید، بیماری شدید یا نیازمند درمان بیولوژیک ممکن است چندین هفته تا چند ماه تحت پیگیری باشند.

آیا پس از بهبود کولیت می‌توان ایمونوتراپی را دوباره شروع کرد؟

معیارهای شروع مجدد مهارکننده‌های چک‌پوینت

شروع مجدد درمان ممکن است زمانی بررسی شود که علائم به درجه یک یا کمتر رسیده باشند و خطر عود قابل قبول باشد. نوع داروی قبلی، شدت کولیت و وضعیت سرطان همگی در تصمیم اثر دارند.

احتمال عود کولیت پس از Rechallenge

عود ممکن است رخ دهد. در یک مطالعه گذشته‌نگر که در راهنمای SITC مرور شده، حدود ۳۴ درصد بیمارانی که دوباره ICI دریافت کردند عود کولیت داشتند.

نقش بهبود علائم، کالپروتکتین و ترمیم مخاط در تصمیم‌گیری

صرف بهتر شدن اسهال همیشه به معنی رفع کامل التهاب مخاط نیست. ASCO مطرح می‌کند که کالپروتکتین مدفوع و در موارد منتخب ارزیابی آندوسکوپی می‌توانند برای سنجش بهبود کمک‌کننده باشند.

تصمیم مشترک انکولوژیست و متخصص گوارش

شروع مجدد ایمونوتراپی باید بر پایه توازن منفعت ضدسرطانی و خطر عود کولیت باشد. در بیمار دارای سابقه کولیت شدید، این تصمیم بدون بررسی تخصصی توصیه نمی‌شود.

چه افرادی بیشتر در معرض کولیت ناشی از ICI قرار دارند؟

ریسک کولیت با انواع مختلف مهارکننده‌های چک‌پوینت

درمان‌های حاوی CTLA-4 و به‌ویژه رژیم‌های ترکیبی معمولاً خطر بیشتری از درمان تنها با PD-1 یا PD-L1 دارند. این تفاوت در مطالعات بزرگ و متاآنالیزها نیز مشاهده شده است.

بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو، کرون و سایر بیماری‌های خودایمنی

وجود بیماری التهابی روده به معنی ممنوعیت مطلق ایمونوتراپی نیست، اما ارزیابی خطر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. وضعیت فعالیت بیماری، سابقه بستری و درمان فعلی باید پیش از شروع ICI بررسی شود.

آیا نوع سرطان یا درمان ترکیبی خطر کولیت را تغییر می‌دهد؟

رژیم درمانی یکی از عوامل مهم خطر است. مطالعات نشان داده‌اند درمان ترکیبی ICI با احتمال بیشتری از عوارض جدی گوارشی همراه است.

توصیه‌های تخصصی برای بیماران تحت درمان با مهارکننده‌های چک‌پوینت

چه علائمی باید سریعاً به تیم درمان گزارش شوند؟

افزایش واضح دفعات دفع، خون یا مخاط در مدفوع، درد شکم، تب و اتساع شکم باید گزارش شود. بهتر است تعداد دفع در ۲۴ ساعت و تفاوت آن با وضعیت معمول بیمار ثبت شود.

چرا خوددرمانی اسهال در بیماران تحت ایمونوتراپی می‌تواند خطرناک باشد؟

داروی ضداسهال ممکن است علامت یک کولیت رو به تشدید را پنهان کند. از طرف دیگر، وجود عفونت باید قبل از مصرف برخی درمان‌ها بررسی شود؛ بنابراین دارو نباید جای ارزیابی پزشکی را بگیرد.

توصیه‌های مبتنی بر راهنماهای AGA، ASCO و BSG

نکته مشترک راهنماها، توجه سریع به علائم، رد عفونت و استفاده مرحله‌ای از درمان بر اساس شدت است. در کولیت متوسط تا شدید، همکاری انکولوژیست و متخصص گوارش ارزش زیادی دارد.

اطلاعاتی که بیمار بهتر است درباره دفعات دفع و علائم خود ثبت کند

تعداد دفعات دفع روزانه، وجود خون، تب، درد، میزان مصرف مایعات و زمان شروع علائم اطلاعات مهمی هستند. ثبت نام و تاریخ آخرین دوز ایمونوتراپی نیز به ارزیابی دقیق‌تر کمک می‌کند.

سوالات متداول درباره Checkpoint Inhibitor Colitis

آیا کولیت ناشی از ایمونوتراپی قابل درمان است؟

بله. بسیاری از بیماران با مراقبت حمایتی، کورتیکواستروئید و در صورت نیاز درمان‌های بیولوژیک کنترل می‌شوند، اما موارد شدید نیازمند درمان سریع هستند.

آیا با بروز کولیت باید ایمونوتراپی برای همیشه قطع شود؟

خیر، همیشه این‌طور نیست. شدت کولیت، نوع دارو، پاسخ به درمان و اهمیت ادامه ایمونوتراپی تعیین می‌کنند که توقف موقت یا دائمی مناسب‌تر است.

کولیت ناشی از ICI معمولاً چه مدت طول می‌کشد؟

علائم ممکن است طی یک تا دو هفته از شروع درمان مناسب بهبود یابند. کاهش کورتون معمولاً تدریجی است و اغلب چند هفته زمان می‌برد.

آیا کولیت ناشی از ایمونوتراپی می‌تواند دوباره عود کند؟

بله. عود هنگام کاهش داروهای سرکوب‌کننده ایمنی یا پس از شروع دوباره ICI امکان‌پذیر است و نیاز به پایش دارد.

نتیجه‌گیری

بیماری کولیت ناشی از مهارکننده‌های چک‌پوینت عارضه‌ای قابل کنترل اما بالقوه جدی از ایمونوتراپی سرطان است. افزایش دفعات دفع، درد شکم، خون در مدفوع و تب نباید در بیماری که ICI دریافت می‌کند، یک ناراحتی گوارشی معمولی تلقی شود.

تشخیص سریع، رد عفونت، درجه‌بندی صحیح شدت و استفاده به‌موقع از کورتیکواستروئید یا درمان‌های بیولوژیک می‌تواند خطر عوارض را کاهش دهد. تصمیم درباره قطع یا شروع مجدد ایمونوتراپی نیز باید با توجه به وضعیت سرطان و شدت کولیت توسط تیم درمان گرفته شود.

این اطلاعات جایگزین ارزیابی پزشک نیست. بیمار تحت ایمونوتراپی که دچار اسهال جدید، خونریزی، تب یا درد قابل توجه شکم شده است، باید بدون خوددرمانی موضوع را با تیم انکولوژی مطرح کند.

دیدگاهتان را بنویسید