بیماری تپش قلب زودرس بطنی (Premature Ventricular Contractions – PVCs)
- تپش قلب زودرس بطنی (Premature Ventricular Contractions – PVCs): بررسی کامل، علل و درمان
- نامهای دیگر بیماری تپش قلب زودرس بطنی
- علائم و نشانههای بیماری PVC
- علت ابتلا به تپش قلب زودرس بطنی
- نحوه تشخیص بیماری PVC
- تفاوت بیماری PVC در مردان و زنان
- روشهای درمان پزشکی PVC
- درمان دارویی PVC
- پیشگیری از تپش قلب زودرس بطنی
- درمان خانگی و اصلاح سبک زندگی
- رژیم غذایی مناسب برای PVC
- عوارض و خطرات تپش قلب زودرس بطنی
- PVC در کودکان و دوران بارداری
- طول درمان و دورنما
تپش قلب زودرس بطنی (Premature Ventricular Contractions – PVCs): بررسی کامل، علل و درمان
قلب انسان یکی از شگفتانگیزترین و دقیقترین اعضای بدن است که به صورت شبانهروزی و با نظمی خاص میتپد. این نظم توسط یک سیستم الکتریکی هوشمند کنترل میشود. اما گاهی اوقات، این ریتم منظم و همیشگی دچار یک سکته یا وقفه کوتاه میشود، حالتی که انگار قلب برای یک لحظه میایستد و سپس با شدت بیشتری میکوبد. این پدیده که بسیاری از ما حداقل یک بار در زندگی آن را تجربه کردهایم، در اصطلاح پزشکی تپش قلب زودرس بطنی یا PVC نامیده میشود. این ضربانهای اضافه که از حفرات پایینی قلب (بطنها) سرچشمه میگیرند، میتوانند برای فرد بسیار نگرانکننده و ترسناک باشند، اما در بسیاری از موارد کاملاً بیخطر هستند.
درک مکانیزم این بیماری به کاهش اضطراب ناشی از آن کمک میکند. در حالت طبیعی، فرمان تپش قلب از گره سینوسی در دهلیزها صادر میشود. اما در PVC، یک کانون الکتریکی در بطنها تصمیم میگیرد زودتر از موعد مقرر و قبل از اینکه نوبت به او برسد، یک پیام الکتریکی صادر کند. این پیام زودرس باعث انقباض بطن میشود، اما چون بطن هنوز به طور کامل از خون پر نشده است، پمپاژ موثری صورت نمیگیرد. پس از این انقباض زودرس، قلب مکث میکند تا ریتم خود را بازیابد (که به آن مکث جبرانی میگویند) و ضربان بعدی با قدرت بیشتری زده میشود تا خون جمع شده را خارج کند. همین ضربه محکم بعد از مکث است که فرد آن را به عنوان “ریختن دل” یا “کوبش ناگهانی” حس میکند.
نامهای دیگر بیماری تپش قلب زودرس بطنی
در دنیای پزشکی و در گزارشهای مختلفی که ممکن است از متخصصین قلب دریافت کنید، تپش قلب زودرس بطنی با نامهای متعددی شناخته میشود. شناختن این نامها به شما کمک میکند تا در مواجهه با اصطلاحات تخصصی دچار سردرگمی نشوید. رایجترین نام آن همان PVC است که مخفف عبارت انگلیسی Premature Ventricular Contractions میباشد. اما گاهی اوقات پزشکان از اصطلاح “اکستراسیستول بطنی” (Ventricular Extrasystole) استفاده میکنند. واژه اکستراسیستول دقیقاً به معنای یک انقباض اضافی است که خارج از نوبت طبیعی قلب رخ داده است.
نام دیگری که ممکن است بشنوید “کمپلکسهای زودرس بطنی” (Premature Ventricular Complexes) است که بیشتر به نمود این پدیده در نوار قلب اشاره دارد. در برخی متون قدیمیتر یا تخصصیتر، از عبارت “ضربانهای نابجای بطنی” (Ventricular Ectopic Beats) نیز استفاده میشود. کلمه “اکتوپیک” یا نابجا به این معنی است که منشاء ضربان از جای اصلی خود (یعنی گره سینوسی) نیست و از یک محل غیرطبیعی نشات گرفته است. تمام این نامها دقیقاً به یک پدیده اشاره دارند: یک ضربان که زودتر از موعد از بطنها آغاز شده است. تفاوت در نامگذاریها تغییری در ماهیت بیماری، روش تشخیص یا درمان آن ایجاد نمیکند، بلکه تنها توصیفگر جنبههای مختلف الکتریکی یا مکانیکی این اختلال است.
علائم و نشانههای بیماری PVC
یکی از عجیبترین ویژگیهای PVC این است که طیف علائم آن بسیار وسیع است. بسیاری از افراد مبتلا به این عارضه، اصلاً هیچ علامتی ندارند و بیماری آنها کاملاً به صورت تصادفی در یک چکاپ معمولی یا نوار قلب قبل از عمل جراحی کشف میشود. اما برای کسانی که علائم را حس میکنند، تجربه میتواند بسیار ناخوشایند باشد. شایعترین توصیف بیماران، احساس “جا افتادن یک ضربان” یا “سکته ناقص” در قلب است. فرد احساس میکند قلبش برای یک لحظه متوقف شده است. این احساس توقف در واقع همان مکث جبرانی است که قلب بعد از ضربان زودرس انجام میدهد تا خود را بازیابی کند.
علامت شایع دیگر، احساس یک کوبش یا ضربه محکم در قفسه سینه است که بلافاصله بعد از مکث رخ میدهد. برخی بیماران این حالت را مانند بالبال زدن پرنده در قفسه سینه، لرزش در گلو یا احساس فروریختن چیزی در داخل سینه توصیف میکنند. این علائم معمولاً در هنگام استراحت، دراز کشیدن در رختخواب شبانه یا بعد از خوردن غذا بیشتر احساس میشوند. دلیل این امر آن است که در زمان استراحت ضربان قلب کندتر است و فرصت بیشتری برای بروز ضربانهای زودرس وجود دارد. همچنین اضطراب ناشی از حس کردن این ضربانها میتواند باعث ترشح آدرنالین شده و تعداد آنها را بیشتر کند و یک چرخه معیوب از ترس و تپش قلب ایجاد نماید. در موارد نادر که تعداد PVCها بسیار زیاد است، فرد ممکن است دچار سرگیجه، ضعف یا تنگی نفس شود که ناشی از کاهش کارایی پمپاژ قلب است.
علت ابتلا به تپش قلب زودرس بطنی
علل ایجاد PVC را میتوان به دو دسته کلی تقسیم کرد: علل مربوط به سبک زندگی و علل مربوط به بیماریهای قلبی. در بسیاری از افراد که قلب سالمی دارند (بدون هیچ سابقه بیماری قلبی)، PVCها معمولاً ناشی از تحریکات سیستم عصبی یا مواد شیمیایی هستند. سطح بالای آدرنالین در بدن که ناشی از استرس، اضطراب یا هیجان زیاد است، یکی از مهمترین محرکهاست. کافئین موجود در قهوه، چای و نوشابههای انرژیزا، الکل، نیکوتین سیگار و برخی داروهای سرماخوردگی که حاوی مواد محرک هستند، میتوانند سلولهای بطن را تحریکپذیر کرده و باعث بروز ضربان زودرس شوند.
از سوی دیگر، اختلالات الکترولیتی در خون نقش بسیار مهمی دارند. کاهش سطح پتاسیم یا منیزیم در بدن، که ممکن است ناشی از رژیم غذایی نامناسب، مصرف داروهای ادرارآور یا تعریق شدید باشد، تعادل الکتریکی سلولهای قلب را بر هم میزند. کمبود اکسیژن (هایپوکسی) نیز یک محرک قوی است که در بیماریهای ریوی یا آپنه خواب دیده میشود. اما در گروه دوم، PVCها میتوانند نشانهای از آسیب ساختاری قلب باشند. کسانی که سابقه سکته قلبی دارند، بافت اسکار (جوشگاه) ناشی از سکته میتواند به کانون تولید ضربانهای اضافی تبدیل شود. بیماری عروق کرونر، نارسایی قلبی، فشار خون بالا و کاردیومیوپاتیها (بیماریهای عضله قلب) نیز از دیگر علل پاتولوژیک هستند. بنابراین، یافتن علت اصلی بسیار مهم است زیرا تعیینکننده خطرناک بودن یا نبودن این ضربانهاست.
نحوه تشخیص بیماری PVC
تشخیص PVC معمولاً با معاینه فیزیکی و گرفتن شرح حال آغاز میشود. پزشک با گوشی پزشکی ممکن است صدای ضربانهای نامنظم یا مکثهای ناگهانی را بشنود. اما ابزار اصلی و استاندارد برای تشخیص، نوار قلب یا الکتروکاردیوگرام (ECG) است. در نوار قلب، PVC ظاهر کاملاً مشخصی دارد: یک موج پهن و غیرطبیعی (کمپلکس QRS پهن) که زودتر از موعد ظاهر شده و معمولاً با یک مکث کوتاه بعد از آن همراه است. با این حال، مشکل نوار قلب معمولی این است که فقط چند ثانیه از فعالیت قلب را ثبت میکند. از آنجایی که PVCها ممکن است گذرا باشند و همیشه رخ ندهند، ممکن است در نوار قلب معمولی ثبت نشوند.
در این موارد، پزشک از دستگاه “هولتر مانیتورینگ” استفاده میکند. هولتر یک دستگاه کوچک قابل حمل است که به بیمار وصل میشود و فعالیت الکتریکی قلب را برای ۲۴ تا ۴۸ ساعت (و گاهی بیشتر) به طور مداوم ضبط میکند. این دستگاه دقیقترین روش برای تشخیص است زیرا نه تنها وجود PVC را تایید میکند، بلکه تعداد دقیق آنها در شبانهروز، زمان بروز آنها و شکلشان را نیز مشخص میکند. دانستن “بار آریتمی” (یعنی چند درصد از کل ضربانهای قلب PVC هستند) برای تصمیمگیری در مورد درمان حیاتی است. در مراحل پیشرفتهتر و برای اطمینان از سلامت ساختاری قلب، انجام اکوکاردیوگرافی (سونوگرافی قلب) ضروری است تا پزشک مطمئن شود که دریچهها و عضله قلب سالم هستند و ضربانهای زودرس ناشی از بیماری پنهانی نیستند. تست ورزش نیز ممکن است انجام شود تا واکنش PVCها به فعالیت بدنی بررسی گردد.
تفاوت بیماری PVC در مردان و زنان
مطالعات نشان دادهاند که تفاوتهایی در نحوه بروز و تجربه PVC بین زنان و مردان وجود دارد. به طور کلی، مردان بیشتر از زنان دچار بیماریهای عروق کرونر (تنگی رگهای قلب) میشوند و به همین دلیل، PVC در مردان بیشتر احتمال دارد که با یک بیماری ایسکمیک قلبی مرتبط باشد. در مردان مسن، وجود PVCهای مکرر میتواند زنگ هشداری برای بررسی دقیقتر رگهای قلب باشد.
اما در زنان، عوامل هورمونی نقش پررنگتری ایفا میکنند. نوسانات سطح استروژن و پروژسترون در طول سیکل قاعدگی، بارداری و دوران یائسگی میتواند بر تحریکپذیری سلولهای قلب تاثیر بگذارد. بسیاری از زنان گزارش میدهند که تپش قلب آنها در زمانهای خاصی از ماه یا در دوران پیش از یائسگی تشدید میشود. علاوه بر این، زنان معمولاً نسبت به ضربانهای قلب خود هوشیارتر هستند و علائم را با شدت بیشتری حس میکنند. متاسفانه، گاهی اوقات شکایات زنان در مورد تپش قلب به اشتباه به اضطراب یا مشکلات روحی نسبت داده میشود، در حالی که ممکن است واقعاً دچار PVCهای علامتدار باشند. همچنین نوع خاصی از PVC که از “مسیر خروجی بطن راست” منشاء میگیرد، در زنان کمی شایعتر است که خوشبختانه معمولاً خوشخیم میباشد.
روشهای درمان پزشکی PVC
تصمیمگیری برای درمان PVC کاملاً وابسته به دو عامل است: شدت علائم بیمار و وجود بیماری قلبی زمینهای. برای اکثریت افراد که قلب سالمی دارند و علائمشان خفیف است، بهترین درمان “اطمینانبخشی” است. پزشک به بیمار توضیح میدهد که این ضربانها خطرناک نیستند و نیازی به مداخله پزشکی ندارند. اما اگر علائم آزاردهنده باشند یا تعداد ضربانهای زودرس بسیار زیاد باشد (معمولاً بیش از ۱۰ تا ۱۵ درصد کل ضربانها)، درمان لازم است.
در صورتی که بیمار دچار بیماری قلبی زمینهای مانند نارسایی قلب یا گرفتگی عروق باشد، درمان آن بیماری اولویت دارد. برای خودِ PVC، اگر تعداد آنها باعث تضعیف عضله قلب شود (کاردیومیوپاتی ناشی از PVC)، پزشک ممکن است از روش ابلیشن (Ablation) یا سوزاندن کانون آریتمی استفاده کند. در این روش کمتهاجمی، پزشک از طریق رگهای پا، کاتترهای ظریفی را به داخل قلب میفرستد، کانون تولیدکننده ضربان اضافه را پیدا کرده و با استفاده از امواج رادیویی آن نقطه را میسوزاند تا دیگر نتواند پیام الکتریکی صادر کند. ابلیشن معمولاً نرخ موفقیت بالایی دارد و میتواند بیمار را برای همیشه از شر داروها خلاص کند. استفاده از دستگاههای دفیبریلاتور (ICD) تنها در موارد بسیار نادر و خطرناک که احتمال ایست قلبی وجود دارد، در نظر گرفته میشود.
درمان دارویی PVC
درمان دارویی معمولاً خط اول درمان برای بیمارانی است که علائم آزاردهنده دارند اما کاندیدای ابلیشن نیستند یا تمایلی به انجام آن ندارند. رایجترین دسته دارویی مورد استفاده، “بتابلاکرها” (Beta-blockers) هستند. داروهایی مانند متوپرولول، پروپرانولول و بیزوپرولول در این دسته قرار دارند. این داروها با مسدود کردن اثرات آدرنالین بر روی قلب، تحریکپذیری سلولها را کاهش داده و ضربان قلب را آرام میکنند. بتابلاکرها علاوه بر کاهش تعداد PVCها، شدت کوبش قلب را نیز کم میکنند و حس ناخوشایند بیمار را بهبود میبخشند.
دسته دوم داروها، “مسدودکنندههای کانال کلسیم” مانند وراپامیل یا دیلتیازم هستند که مکانیزم مشابهی در کاهش تحریکپذیری الکتریکی قلب دارند و برای کسانی که نمیتوانند بتابلاکر مصرف کنند (مثلاً بیماران مبتلا به آسم)، گزینه مناسبی هستند. در موارد مقاومتر، پزشک ممکن است از داروهای “ضد آریتمی” قویتر مانند فلکائینید یا آمیودارون استفاده کند. البته استفاده از این داروها به دلیل عوارض جانبی احتمالی، نیازمند پایش دقیق و احتیاط بیشتری است و معمولاً برای موارد ساده تجویز نمیشوند. نکته مهم در درمان دارویی این است که هدف، حذف کامل PVCها نیست، بلکه کاهش آنها به حدی است که علائم بیمار برطرف شود و خطری قلب را تهدید نکند.
پیشگیری از تپش قلب زودرس بطنی
پیشگیری از PVC در واقع مدیریت محرکهاست. اولین قدم، شناسایی عواملی است که باعث شروع تپش قلب در شما میشوند. نگه داشتن یک دفترچه یادداشت روزانه که در آن زمان وقوع تپش قلب، غذایی که خوردهاید و احساسی که داشتهاید را ثبت کنید، بسیار کمککننده است. مدیریت استرس و اضطراب یکی از موثرترین راههای پیشگیری است. تکنیکهای آرامسازی، یوگا و مدیتیشن میتوانند سطح آدرنالین خون را پایین نگه دارند و قلب را آرام کنند.
خواب کافی و باکیفیت نقش کلیدی دارد. خستگی مفرط و کمخوابی از محرکهای اصلی آریتمی هستند. همچنین درمان اختلالاتی مانند آپنه خواب (خروپف شدید و قطع تنفس در خواب) میتواند به طرز چشمگیری تعداد ضربانهای زودرس را کاهش دهد. اجتناب از مصرف خودسرانه داروها، بهویژه داروهای کاهش وزن و مکملهای ورزشی که حاوی مواد محرک هستند، ضروری است. انجام ورزشهای هوازی منظم (با مشورت پزشک) باعث تقویت عضله قلب و کاهش ضربان قلب در حالت استراحت میشود که خود یک عامل محافظتی در برابر آریتمیهاست.
درمان خانگی و اصلاح سبک زندگی
علاوه بر داروها، راهکارهای سادهای در منزل وجود دارد که میتواند به کنترل حمله تپش قلب کمک کند. یکی از این روشها، تنفس عمیق و آرام است. وقتی دچار تپش قلب میشوید، سعی کنید آرام بنشینید، چشمان خود را ببندید و نفسهای عمیق و طولانی بکشید. این کار باعث تحریک عصب واگ میشود که ترمز طبیعی قلب است و میتواند ضربان را آرام کند. سرفه کردن ملایم نیز گاهی میتواند ریتم قلب را بشکند و به حالت عادی برگرداند (البته این کار باید با احتیاط انجام شود).
پرهیز از محرکها در خانه بسیار مهم است. اگر متوجه شدید که بعد از خوردن قهوه یا چای پررنگ دچار تپش میشوید، باید مصرف کافئین را محدود یا قطع کنید. سیگار کشیدن یکی از بدترین دشمنان قلب است و ترک آن تاثیر مستقیمی بر کاهش PVCها دارد. همچنین توجه به وضعیت گوارشی مهم است؛ برخی افراد دچار “سندرم گاستروکاردیاک” هستند، یعنی نفخ معده یا پرخوری باعث فشار به قلب و تحریک واگ و ایجاد PVC میشود. بنابراین خوردن غذا با آرامش و پرهیز از دراز کشیدن بلافاصله بعد از غذا میتواند کمککننده باشد.
رژیم غذایی مناسب برای PVC
رژیم غذایی نقش مستقیمی در تعادل شیمیایی خون و سلامت سیستم الکتریکی قلب دارد. مهمترین فاکتور در رژیم غذایی این بیماران، حفظ تعادل الکترولیتهاست. پتاسیم و منیزیم دو ماده معدنی حیاتی برای ثبات غشای سلولهای قلبی هستند. گنجاندن مواد غذایی غنی از منیزیم مانند اسفناج، بادام، دانههای کدو تنبل، شکلات تلخ و آووکادو در رژیم روزانه بسیار توصیه میشود. همچنین منابع پتاسیم مانند موز، پرتقال، سیبزمینی و آب نارگیل باید به طور منظم مصرف شوند.
کاهش مصرف نمک (سدیم) نیز برای کنترل فشار خون و کاهش بار روی قلب ضروری است. الکل یکی از محرکهای شناخته شده برای انواع آریتمیها از جمله PVC است؛ حتی مصرف مقادیر کم الکل در برخی افراد میتواند باعث بروز “سندرم قلب تعطیلات” شود که با آریتمیهای شدید همراه است، بنابراین پرهیز کامل از الکل توصیه میشود. علاوه بر این، نوسانات شدید قند خون میتواند باعث تپش قلب شود، لذا مصرف کربوهیدراتهای پیچیده و پرهیز از قندهای ساده برای حفظ ثبات قند خون مفید است. هیدراتاسیون کافی و نوشیدن آب در طول روز نیز از غلیظ شدن خون و برهم خوردن تعادل املاح جلوگیری میکند.
عوارض و خطرات تپش قلب زودرس بطنی
اگرچه PVC در اکثر افراد بیخطر است، اما در شرایط خاص میتواند عوارض جدی ایجاد کند. مهمترین عارضه طولانیمدت، “کاردیومیوپاتی ناشی از PVC” است. وقتی تعداد ضربانهای زودرس بسیار زیاد باشد (مثلاً هزاران بار در روز برای ماهها یا سالها)، عضله قلب به دلیل الگوی انقباضی غیرطبیعی و ناکارآمد، ضعیف و گشاد میشود. این وضعیت میتواند منجر به نارسایی قلبی شود که خوشبختانه با درمان و حذف PVCها، اغلب قابل برگشت است.
خطر دیگر، در بیمارانی است که از قبل دچار بیماری قلبی هستند (مانند کسانی که سکته کردهاند). در این افراد، اگر PVC درست در لحظه حساس بازیابی الکتریکی قلب (روی موج T) رخ دهد، میتواند باعث ایجاد آریتمیهای کشنده مانند “فیبریلاسیون بطنی” شود که منجر به ایست قلبی میگردد. به همین دلیل است که پزشکان وجود PVC در بیماران با سابقه سکته قلبی را بسیار جدیتر میگیرند. همچنین تداوم احساس تپش قلب میتواند منجر به اضطراب مزمن و پانیک شود که کیفیت زندگی فرد را به شدت تحت تاثیر قرار میدهد.
PVC در کودکان و دوران بارداری
مشاهده تپش قلب زودرس در کودکان نسبتاً شایع است و اغلب باعث نگرانی شدید والدین میشود. اما خوشبختانه در اکثر قریب به اتفاق کودکان با قلب ساختاراً سالم، این پدیده کاملاً خوشخیم است. در کودکان و نوجوانان، PVCها اغلب تککانونی هستند و با ورزش و افزایش ضربان قلب ناپدید میشوند که نشانه خوبی از بیخطر بودن آنهاست. معمولاً با رشد کودک و تکامل سیستم عصبی و قلبی، این مشکل خود به خود برطرف میشود و نیاز به محدودیت ورزشی یا درمان دارویی نیست، مگر اینکه تعداد آنها بسیار زیاد باشد.
در دوران بارداری، بدن مادر دچار تغییرات عظیم فیزیولوژیک میشود. حجم خون تا ۵۰ درصد افزایش مییابد و ضربان قلب بالاتر میرود تا نیاز جنین تامین شود. این فشار کاری اضافه همراه با تغییرات هورمونی و استرس فیزیکی، باعث میشود که بروز PVC در زنان باردار بسیار شایع باشد. در اکثر موارد، این تپشها بیخطر هستند و خطری برای مادر یا جنین ندارند. با این حال، اگر تعداد آنها خیلی زیاد باشد یا همراه با تنگی نفس و سرگیجه باشد، نیاز به بررسی توسط متخصص قلب است. معمولاً پزشکان سعی میکنند در دوران بارداری از تجویز دارو خودداری کنند، مگر اینکه ضرورت مطلق داشته باشد، زیرا سلامت جنین اولویت اصلی است. اکثر این موارد پس از زایمان و بازگشت هورمونها به سطح طبیعی، برطرف میشوند.
طول درمان و دورنما
تپش قلب زودرس بطنی در بسیاری از موارد یک وضعیت گذراست که ممکن است برای چند هفته یا چند ماه به دلیل استرس یا شرایط خاص ایجاد شود و سپس خود به خود از بین برود. در این حالت، طول درمان کوتاه است و محدود به همان دوره میشود. اما برای برخی افراد، این وضعیت مزمن است و سالها با آنها همراه خواهد بود. در موارد مزمن، اگر درمان دارویی انتخاب شود، ممکن است فرد نیاز داشته باشد برای طولانیمدت دارو مصرف کند.
اما نکته امیدوارکننده این است که حتی در موارد مزمن و مقاوم به دارو، روشهای درمانی قطعی مانند ابلیشن وجود دارد که میتواند بیماری را ریشهکن کند. پس از یک ابلیشن موفق، بیمار معمولاً دیگر نیازی به دارو ندارد و درمان کامل میشود. به طور کلی، پیشآگهی و دورنمای افراد مبتلا به PVC در غیاب بیماری ساختاری قلب، بسیار عالی است و این افراد میتوانند طول عمر طبیعی و زندگی فعالی داشته باشند. نکته کلیدی، پیگیری منظم و اطمینان از سلامت عضله قلب در طول زمان است.
جمعبندی
تپش قلب زودرس بطنی (PVC) یکی از شایعترین اختلالات ریتم قلب است که با احساس مکث یا کوبش ناگهانی در قفسه سینه خود را نشان میدهد. اگرچه تجربه این حالت میتواند ترسناک باشد، اما در اکثر افراد با قلب سالم، این پدیده بیخطر و خوشخیم است و صرفاً ناشی از تحریکات الکتریکی زودگذر است. عواملی مانند استرس، کافئین، کمبود خواب و اختلالات الکترولیتی از مهمترین محرکهای آن هستند.
تشخیص دقیق با استفاده از نوار قلب و هولتر مانیتورینگ انجام میشود تا پزشک از تعداد و نوع این ضربانها آگاه شود. درمان در وهله اول شامل اطمینانبخشی و اصلاح سبک زندگی است و در مراحل بعدی شامل داروهای بتابلاکر یا عمل ابلیشن میشود. مهمترین نکته این است که وجود PVC نباید باعث توقف فعالیتهای روزمره یا ایجاد ترس دائمی شود؛ با مدیریت صحیح و تحت نظر پزشک، میتوان بر این مشکل غلبه کرد و قلبی آرام و مطمئن داشت.