بیماری تشنج غیبت (Absence Seizure / Petit Mal)

تشنج غیبت (Absence Seizure)؛ وقتی مغز برای چند ثانیه متوقف می‌شود

تشنج غیبت که در گذشته و در اصطلاح عامیانه پزشکی با نام “پتی مال” (Petit Mal) شناخته می‌شد، یکی از انواع خاص و فریبنده‌ی صرع است. این نوع تشنج بر خلاف تشنج‌های بزرگ و لرزشی که با سقوط و حرکات شدید همراه هستند، بسیار آرام و بی‌صدا رخ می‌دهد. در تشنج غیبت، فرد (که معمولاً کودک است) ناگهان فعالیت خود را متوقف می‌کند، به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌شود و برای چند ثانیه ارتباطش با جهان اطراف قطع می‌گردد. این حالت دقیقاً شبیه به زمانی است که کسی در رویا فرو رفته یا اصطلاحاً “به هپروت رفته است”، اما یک تفاوت بنیادین وجود دارد: در تشنج غیبت، فرد با صدا کردن یا تکان دادن به حال خود برنمی‌گردد، زیرا مغز او درگیر یک تخلیه الکتریکی سراسری شده است.

از نظر فیزیولوژیک، تشنج غیبت در دسته “تشنج‌های ژنرالیزه” یا عمومی قرار می‌گیرد. این بدان معناست که بر خلاف تشنج‌های کانونی که از یک نقطه خاص مغز شروع می‌شوند، در تشنج غیبت، تخلیه الکتریکی غیرطبیعی به طور همزمان و ناگهانی تمام قشر مغز را در بر می‌گیرد. این طوفان الکتریکی باعث می‌شود هوشیاری فرد به طور کامل اما بسیار کوتاه (معمولاً بین ۱۰ تا ۲۰ ثانیه) مختل شود. پس از پایان حمله، فرد بلافاصله و بدون هیچ گیجی یا خواب‌آلودگی به حالت عادی برمی‌گردد و فعالیت قبلی خود را ادامه می‌دهد، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است. اغلب اوقات، خودِ فرد حتی متوجه نمی‌شود که دچار تشنج شده است و تنها متوجه می‌شود که بخشی از مکالمه یا برنامه تلویزیونی را از دست داده است.

اهمیت شناخت این بیماری در این است که اغلب با اختلال نقص توجه (ADHD) یا بی‌توجهی و رویاپردازی اشتباه گرفته می‌شود. کودکانی که درمان نمی‌شوند، ممکن است در مدرسه با برچسب‌هایی مانند “کندذهن” یا “حواس‌پرت” روبرو شوند، در حالی که هوش آن‌ها کاملاً طبیعی است. تشنج غیبت اگرچه به نظر بی‌خطر می‌رسد و باعث زمین خوردن نمی‌شود، اما به دلیل تکرار زیاد (گاهی تا صد بار در روز)، می‌تواند یادگیری و ایمنی کودک را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. درک مکانیسم این بیماری که ناشی از اختلال در مدارهای تالاموس و قشر مغز است، به والدین کمک می‌کند تا به جای سرزنش کودک، به دنبال درمان پزشکی باشند.

نشانه‌های بیماری تشنج غیبت (چگونه بفهمیم کودک در رویا نیست؟)

نشانه اصلی و کلیدی تشنج غیبت، “خیره شدن ناگهانی” است. این خیره شدن با خیره شدن‌های معمولی تفاوت دارد. در حالت عادی، وقتی کودکی به جایی خیره شده، اگر نام او را صدا بزنید یا دستتان را جلوی صورتش تکان دهید، واکنش نشان می‌دهد. اما در تشنج غیبت، کودک کاملاً از محیط قطع شده است. حمله معمولاً بسیار ناگهانی شروع می‌شود و بسیار ناگهانی هم تمام می‌شود؛ درست مثل اینکه کسی دکمه “توقف” (Pause) را روی دستگاه پخش فیلم زده باشد و بعد از چند ثانیه دوباره دکمه “پخش” (Play) را بزند. هیچ‌گونه افتادن یا شل شدن عضلات در این نوع تشنج رخ نمی‌دهد و تون عضلانی معمولاً حفظ می‌شود.

علاوه بر خیره شدن، ممکن است حرکات بسیار ظریف و تکراری نیز دیده شود که به آن‌ها “اتوماتیسم” می‌گویند. شایع‌ترین این حرکات شامل پلک زدن‌های سریع و ریتمیک، ملچ‌ملوچ کردن لب‌ها، جویدن، مالیدن انگشتان به هم یا حرکات ریز دست است. گاهی ممکن است سر کودک کمی به جلو یا عقب خم شود یا چشمانش به سمت بالا چرخش پیدا کند. این حرکات غیرارادی هستند و بخشی از تخلیه الکتریکی مغز محسوب می‌شوند. مدت زمان حمله معمولاً بسیار کوتاه است، اغلب کمتر از ۱۵ ثانیه و به ندرت بیشتر از ۲۰ ثانیه طول می‌کشد. همین کوتاهی زمان باعث می‌شود که بسیاری از حملات توسط والدین و معلمان نادیده گرفته شود.

یکی دیگر از ویژگی‌های مهم نشانه‌ها، “فراموشی آنی” است. کودک پس از حمله هیچ خاطره‌ای از آن چند ثانیه ندارد. اگر در حال صحبت کردن بوده باشد، ممکن است جمله خود را قطع کند و پس از تشنج، ادامه آن را فراموش کند یا دقیقاً از همان‌جا که قطع شده بود ادامه دهد. برخلاف تشنج‌های بزرگ (تونیک-کلونیک)، بعد از تشنج غیبت هیچ دوره‌ی گیجی، سردرد یا خواب‌آلودگی وجود ندارد. کودک بلافاصله هوشیار است. اگر کودکی دچار خیره شدن‌های طولانی‌تر شود که با گیجی بعد از حمله همراه است، احتمالاً دچار نوع دیگری از تشنج به نام “تشنج کانونی با اختلال هوشیاری” است که درمان متفاوتی دارد.

نحوه تشخیص (شکار لحظه‌های خاموشی)

تشخیص تشنج غیبت نیازمند تیزبینی والدین و معلمان و استفاده از ابزارهای دقیق پزشکی است. معمولاً اولین کسانی که متوجه مشکل می‌شوند، معلمان مدرسه هستند که می‌بینند کودک در کلاس درس بارها “غیبش می‌زند” و به درس گوش نمی‌دهد. پزشک متخصص مغز و اعصاب (نورولوژیست) ابتدا شرح حال دقیقی می‌گیرد. یکی از تست‌های ساده‌ای که پزشک در مطب انجام می‌دهد، تست “هایپرونتیلاسیون” یا تنفس سریع و عمیق است. پزشک از کودک می‌خواهد که برای چند دقیقه (مثلاً ۳ دقیقه) به سرعت و عمیق نفس بکشد (مثل فوت کردن به یک فرفره). این کار باعث تغییر سطح دی‌اکسید کربن خون و تحریک مغز می‌شود و در اکثر کودکان مبتلا به تشنج غیبت، بلافاصله باعث بروز یک حمله خیرگی در مطب می‌گردد که پزشک می‌تواند آن را مشاهده کند.

ابزار استاندارد طلایی و قطعی برای تشخیص، نوار مغز (EEG) است. الگوی نوار مغز در تشنج غیبت بسیار خاص و منحصر‌به‌فرد است. حتی در زمانی که کودک تشنج ظاهری ندارد، یا در حین حمله تحریک شده با تنفس سریع، نوار مغز یک الگوی “موج و نوک‌تیز” (Spike and Wave) را نشان می‌دهد که با فرکانس دقیق ۳ هرتز (سه بار در ثانیه) تکرار می‌شود. این الگو مانند اثر انگشت تشنج غیبت است و تشخیص را قطعی می‌کند. اگر الگوی نوار مغز نامنظم‌تر باشد یا فرکانس آن کمتر از ۲.۵ هرتز باشد، ممکن است تشخیص‌های دیگری مثل “تشنج غیبت آتیپیک” یا “سندرم لنوکس-گاستوت” مطرح شود که شرایط پیچیده‌تری هستند.

تصویربرداری مغزی مانند MRI (ام‌آر‌آی) معمولاً در تشنج غیبت کلاسیک کودکان (Childhood Absence Epilepsy) نرمال است، زیرا این بیماری ناشی از اختلال عملکردی و ژنتیکی است نه یک ضایعه ساختاری مثل تومور. با این حال، پزشک ممکن است برای اطمینان از نبودن سایر مشکلات و رد کردن علل دیگر، MRI درخواست کند. آزمایش خون نیز برای بررسی سطح الکترولیت‌ها، قند خون و رد کردن علل متابولیک انجام می‌شود. تشخیص افتراقی دقیق با ADHD بسیار مهم است؛ در ADHD کودک ممکن است رویاپردازی کند اما اگر او را صدا بزنید پاسخ می‌دهد، در حالی که در تشنج غیبت مغز قفل شده است.

علت ابتلا به تشنج غیبت (چرا مغز خاموش می‌شود؟)

علت اصلی تشنج غیبت، بیشتر ریشه در “ژنتیک” دارد. تحقیقات نشان داده‌اند که این بیماری پیوند قوی با وراثت دارد و اغلب در خانواده‌هایی دیده می‌شود که سابقه انواع صرع را دارند. جهش‌های ژنی خاصی شناسایی شده‌اند که بر عملکرد “کانال‌های یونی” در سلول‌های مغزی تأثیر می‌گذارند. به طور خاص، کانال‌های کلسیمی نوع T (T-type Calcium Channels) در ایجاد این نوع تشنج نقش کلیدی دارند. این کانال‌ها مسئول تنظیم ریتم فعالیت الکتریکی بین دو بخش مهم مغز هستند: “تالاموس” و “قشر مغز” (کورتکس).

در حالت عادی، تالاموس و قشر مغز مانند یک نوسان‌ساز هماهنگ عمل می‌کنند و مسئول حفظ هوشیاری و ریتم خواب و بیداری هستند. در افراد مبتلا به تشنج غیبت، این مدار تالاموس-کورتکس دچار بیش‌تحریکی می‌شود و ناگهان وارد یک ریتم نوسانی غیرطبیعی و همگام‌سازی شده می‌شود که همان امواج ۳ هرتزی در نوار مغز است. این نوسان شدید مانع از پردازش اطلاعات حسی ورودی می‌شود و در نتیجه هوشیاری فرد به طور موقت قطع می‌گردد. دانشمندان هنوز دقیقاً نمی‌دانند چه چیزی باعث شروع این چرخه معیوب در یک لحظه خاص می‌شود، اما زمینه ژنتیکی بستر آن را فراهم می‌کند.

برخلاف بسیاری از انواع دیگر صرع، تشنج غیبت معمولاً ناشی از آسیب فیزیکی به مغز، ضربه هنگام تولد، تومور یا عفونت نیست. به همین دلیل به آن “صرع ایدیوپاتیک” (با علت ناشناخته یا ذاتی) گفته می‌شود. این موضوع خبر خوبی است، زیرا نشان می‌دهد ساختار مغز کودک سالم است و هوش و استعداد او تحت تأثیر ضایعه بافتی قرار نگرفته است. عوامل محیطی نقش کمی در ایجاد اصل بیماری دارند، اما می‌توانند به عنوان محرک (Trigger) عمل کنند که در بخش‌های بعدی به آن اشاره خواهد شد.

درمان دارویی (کلید طلایی کنترل)

درمان تشنج غیبت تقریباً همیشه دارویی است و خوشبختانه این بیماری یکی از پاسخ‌دهنده‌ترین انواع صرع به درمان است. داروی خط اول و تخصصی برای تشنج غیبت، اتوسوکسیماید (Ethosuximide) است. این دارو به طور اختصاصی روی کانال‌های کلسیمی نوع T در تالاموس اثر می‌گذارد و جلوی نوسانات غیرطبیعی را می‌گیرد. اتوسوکسیماید معمولاً برای کودکانی تجویز می‌شود که فقط دچار تشنج غیبت هستند و تشنج‌های بزرگ لرزشی ندارند. این دارو عوارض جانبی کمتری نسبت به سایر داروهای صرع دارد و بر تمرکز و یادگیری کودک اثر منفی کمتری می‌گذارد.

داروی دوم و بسیار پرکاربرد، “والپروات سدیم” (Valproic Acid) است. این دارو یک داروی وسیع‌الطیف است و زمانی استفاده می‌شود که کودک علاوه بر تشنج غیبت، دچار تشنج‌های تونیک-کلونیک (لرزشی) هم باشد یا اتوسوکسیماید موثر واقع نشود. والپروات بسیار موثر است اما عوارض جانبی بیشتری از جمله افزایش وزن و ریزش مو دارد و در دختران نوجوان باید با احتیاط مصرف شود. گزینه سوم، داروی “لاموتریژین” (Lamotrigine) است که عوارض کمتری دارد اما اثر آن ممکن است کمی ضعیف‌تر از دو داروی قبلی باشد و نیاز به افزایش تدریجی دوز دارد.

نکته بسیار حیاتی و مهم در درمان تشنج غیبت این است که برخی از داروهای رایج صرع می‌توانند این بیماری را بدتر کنند. داروهایی مانند “کاربامازپین”، “فنی‌توئین” و “گاباپنتین” که برای درمان تشنج‌های کانونی عالی هستند، نباید برای تشنج غیبت تجویز شوند زیرا می‌توانند تعداد حملات را افزایش دهند. بنابراین تشخیص دقیق نوع تشنج قبل از شروع دارو حیاتی است. درمان دارویی معمولاً تا زمانی ادامه می‌یابد که کودک حداقل دو سال بدون تشنج باشد، و پس از آن با نظر پزشک ممکن است قطع شود.

پیشگیری از تشنج غیبت و مدیریت محرک‌ها

اگرچه نمی‌توان از اصل ابتلا به بیماری (که ژنتیکی است) پیشگیری کرد، اما می‌توان از بروز حملات مکرر در فرد مبتلا پیشگیری نمود. مغز افراد مبتلا به صرع آستانه تحریک پایین‌تری دارد و برخی عوامل محیطی می‌توانند به عنوان ماشه عمل کنند. مهم‌ترین عامل قابل کنترل، خواب است. کم‌خوابی و خستگی مفرط یکی از قوی‌ترین محرک‌ها برای بروز تشنج غیبت است. والدین باید اطمینان حاصل کنند که کودک برنامه خواب منظم و کافی دارد.

استرس و اضطراب شدید نیز می‌تواند باعث افزایش حملات شود. تکنیک‌های آرام‌سازی و ایجاد محیطی آرام در خانه و مدرسه کمک‌کننده است. یکی دیگر از محرک‌های خاص تشنج غیبت، “هایپرونتیلاسیون” یا تنفس سریع است. فعالیت‌هایی که باعث نفس‌نفس زدن شدید می‌شوند (بدون فعالیت بدنی متناسب) ممکن است حمله را تحریک کنند. البته ورزش منظم و متعادل توصیه می‌شود و نباید کودک را از ورزش منع کرد، اما باید مربی در جریان باشد.

در موارد نادرتر، برخی کودکان ممکن است به نورهای چشمک‌زن حساس باشند (صرع حساس به نور)، هرچند این حالت در تشنج‌های میوکلونیک شایع‌تر است تا غیبت. با این حال، دوری از بازی‌های ویدئویی با فلاش‌های سریع یا استفاده از عینک‌های محافظ می‌تواند مفید باشد. مهم‌ترین اقدام پیشگیرانه، مصرف منظم و دقیق داروهاست. حتی فراموش کردن یک نوبت دارو می‌تواند سطح خونی آن را پایین آورده و باعث بازگشت حملات شود.

تشنج غیبت در کودکان (تاثیر بر تحصیل و زندگی)

تشنج غیبت عمدتاً بیماری دوران کودکی است و معمولاً بین سنین ۴ تا ۱۴ سالگی آغاز می‌شود. این بیماری به دو دسته کلی “صرع غیبت کودکی” (CAE) که زودتر شروع می‌شود و “صرع غیبت نوجوانی” (JAE) تقسیم می‌شود. بزرگترین چالش این بیماری در کودکان، تأثیر آن بر تحصیل است. کودکی که در روز ۵۰ بار دچار تشنج ۱۰ ثانیه‌ای می‌شود، عملاً بخش زیادی از درس معلم را نمی‌شنود. جملات ناقص شنیده می‌شوند و دستورالعمل‌ها فراموش می‌گردند. این مسئله می‌تواند منجر به افت تحصیلی شود، بدون اینکه بهره هوشی کودک مشکلی داشته باشد.

معلمان باید آگاه باشند که اگر کودکی به نظر می‌رسد توجه نمی‌کند یا به رویا رفته، ممکن است بیمار باشد و نباید او را توبیخ کنند. نوشتن تکالیف و دستورات روی تخته یا کاغذ به جای گفتن شفاهی، می‌تواند به این کودکان کمک کند. از نظر ایمنی، اگرچه این کودکان زمین نمی‌خورند، اما فعالیت‌هایی مانند دوچرخه‌سواری در خیابان شلوغ یا شنا کردن بدون نظارت می‌تواند خطرناک باشد، زیرا یک لحظه قطع هوشیاری در این موقعیت‌ها می‌تواند حادثه‌ساز شود.

جنبه اجتماعی نیز مهم است. کودک ممکن است در حین بازی با دوستانش ناگهان متوقف شود و همسالانش متوجه رفتار عجیب او شوند. توضیح دادن شرایط به زبان ساده برای دوستان و همکلاسی‌ها می‌تواند از تمسخر یا طرد شدن کودک جلوگیری کند و محیطی حمایتی برای او بسازد. خوشبختانه کودکان مبتلا به نوع کلاسیک (CAE) معمولاً رشد عصبی و روانی نرمالی دارند و با درمان مناسب، تفاوتی با همسالان خود نخواهند داشت.

تفاوت بیماری در مردان و زنان (دختران و پسران)

تشنج غیبت، به ویژه نوع “صرع غیبت کودکی” (CAE)، در دختران شایع‌تر از پسران است. آمارها نشان می‌دهد که دختران حدود دو برابر پسران به این نوع صرع مبتلا می‌شوند. علت دقیق این تفاوت جنسیتی مشخص نیست، اما الگوی وراثت ژنتیکی ممکن است در آن نقش داشته باشد. در مقابل، “صرع غیبت نوجوانی” (JAE) که در سنین بالاتر شروع می‌شود، توزیع جنسیتی تقریباً برابری دارد.

از نظر علائم و پاسخ به درمان، تفاوت چشمگیری بین دختران و پسران وجود ندارد. هر دو جنس به داروهای اتوسوکسیماید و والپروات پاسخ خوبی می‌دهند. با این حال، در سنین نوجوانی و بلوغ، مسائل مربوط به هورمون‌ها و انتخاب دارو برای دختران اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. به عنوان مثال، اگر دختری نیاز به درمان طولانی‌مدت داشته باشد، پزشکان سعی می‌کنند از تجویز دوزهای بالای والپروات خودداری کنند، زیرا این دارو می‌تواند باعث اختلالات هورمونی (مانند سندرم تخمدان پلی‌کیستیک) و افزایش وزن شود که برای دختران نوجوان آزاردهنده است.

طول درمان و آینده بیماری (آیا خوب می‌شود؟)

خبر بسیار خوب در مورد تشنج غیبت این است که این بیماری یکی از خوش‌خیم‌ترین انواع صرع است. آمارها نشان می‌دهند که حدود دو سوم (۶۵ تا ۷۰ درصد) از کودکانی که به “صرع غیبت کودکی” مبتلا می‌شوند، با رسیدن به سن بلوغ (نوجوانی)، بیماری را به طور کامل “پشت سر می‌گذارند” (Outgrow) و دیگر نیازی به دارو نخواهند داشت. این یعنی مغز با تکامل و رشد، مدار معیوب را اصلاح می‌کند.

در صورتی که کودک برای مدت ۲ تا ۳ سال (بسته به نظر پزشک) با مصرف دارو هیچ تشنجی نداشته باشد، پزشک اقدام به قطع تدریجی دارو می‌کند. قطع دارو باید بسیار آهسته و در طی چند ماه انجام شود. اگر تشنج‌ها برنگردند، درمان پایان می‌یابد. با این حال، در گروهی از بیماران (به ویژه کسانی که دیرتر مبتلا شده‌اند یا تشنج‌های بزرگ هم دارند)، بیماری ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد و نیاز به درمان مادام‌العمر باشد. همچنین درصد کمی از کودکان ممکن است در نوجوانی دچار تشنج‌های تونیک-کلونیک شوند، بنابراین پیگیری منظم پزشکی حتی پس از بهبودی نسبی ضروری است.

عوارض و خطرات (اگر درمان نشود چه می‌شود؟)

بسیاری از والدین می‌پرسند: “اگر دارو ندهیم چه می‌شود؟ مگر فقط چند ثانیه خیره نمی‌شود؟” پاسخ این است که درمان نکردن تشنج غیبت می‌تواند عواقب جدی داشته باشد. اولین عارضه، اختلالات یادگیری است. مغزی که مدام در حال “ریست شدن” و قطع و وصل شدن است، نمی‌تواند اطلاعات را به درستی تثبیت و ذخیره کند. این کودکان در صورت عدم درمان، با وجود هوش طبیعی، دچار افت تحصیلی شدید می‌شوند.

خطر دوم، ایمنی است. اگر تشنج غیبت هنگام عبور از خیابان، پایین آمدن از پله‌ها یا آشپزی رخ دهد، می‌تواند منجر به حوادث و آسیب‌های فیزیکی شود. خطر سوم و مهم‌تر، تکامل بیماری است. مغزی که مدام دچار تشنج‌های کنترل‌نشده می‌شود، “یاد می‌گیرد” که تشنج کند (پدیده Kindling). عدم درمان تشنج غیبت می‌تواند خطر تبدیل شدن آن به تشنج‌های بزرگ و لرزشی (تونیک-کلونیک) را در آینده افزایش دهد که کنترل آن‌ها دشوارتر است. همچنین تشنج‌های طولانی‌مدت و درمان‌نشده (Status Epilepticus نوع غیبت) می‌تواند باعث گیجی مزمن و اختلال عملکرد شناختی شود.

تفاوت تشنج غیبت با ADHD و رویاپردازی

تشخیص افتراقی بین تشنج غیبت و اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) بسیار حیاتی است. در هر دو حالت، کودک ممکن است به نظر بی‌توجه برسد و در کلاس درس غایب باشد. اما تفاوت‌ها مشخص هستند:

1. قابلیت قطع کردن: اگر کودکی در حال رویاپردازی باشد، با صدا کردن نامش یا لمس کردنش، بلافاصله واکنش نشان می‌دهد و “برمی‌گردد”. اما در تشنج غیبت، کودک به هیچ محرکی (صدا یا لمس) پاسخ نمی‌دهد تا زمانی که تشنج تمام شود.

2. زمان‌بندی: رویاپردازی معمولاً زمانی رخ می‌دهد که کودک حوصله‌اش سر رفته یا خسته است. تشنج غیبت می‌تواند در هر زمانی رخ دهد، حتی وسط بازی، غذا خوردن یا صحبت کردن.

3. شروع و پایان: رویاپردازی شروع و پایان تدریجی دارد (کودک کم‌کم حواسش پرت می‌شود). تشنج غیبت شروع و پایان ناگهانی و چراغی دارد (روشن/خاموش).

4. نوار مغز: نوار مغز در ADHD نرمال است (یا تغییرات غیرصرعی دارد)، اما در تشنج غیبت الگوی ۳ هرتز کاملاً مشخص دارد.

درمان خانگی و رژیم غذایی (رژیم کتوژنیک)

درمان خانگی به معنای جایگزینی دارو نیست، بلکه شامل حمایت از سبک زندگی سالم است. هیچ گیاه یا دمنوشی وجود ندارد که بتواند کانال‌های کلسیمی مغز را اصلاح کند و جایگزین اتوسوکسیماید شود. با این حال، رژیم غذایی خاصی به نام رژیم کتوژنیک (Ketogenic Diet) وجود دارد که به عنوان یک درمان پزشکی معتبر برای صرع‌های مقاوم به دارو (از جمله تشنج غیبت) شناخته می‌شود.

این رژیم شامل چربی بسیار بالا، پروتئین کافی و کربوهیدرات (قند و نشاسته) بسیار بسیار کم است. در این حالت بدن مجبور می‌شود به جای قند، چربی بسوزاند که منجر به تولید موادی به نام “کتون” می‌شود. کتون‌ها متابولیسم مغز را تغییر داده و اثرات ضدتشنجی دارند. این رژیم سخت‌گیرانه است و باید حتماً تحت نظر متخصص تغذیه اجرا شود. برای بسیاری از بیماران، همان رژیم غذایی سالم، متعادل و پرهیز از گرسنگی طولانی‌مدت (که قند خون را می‌اندازد و تشنج را تحریک می‌کند) کافی است.

---

جمع‌بندی

تشنج غیبت یا Absence Seizure، نوعی صرع ژنرالیزه است که عمدتاً در کودکان دیده می‌شود و با دوره‌های کوتاه خیره شدن و قطع هوشیاری (بدون لرزش بدن) مشخص می‌گردد. این بیماری ناشی از عوامل ژنتیکی است و با الگوی خاص ۳ هرتز در نوار مغز (EEG) تشخیص داده می‌شود. درمان اصلی و بسیار موثر آن داروی اتوسوکسیماید است. اگرچه این بیماری خوش‌خیم است و اکثر کودکان تا سن بلوغ بهبود می‌یابند، اما تشخیص و درمان به موقع برای جلوگیری از افت تحصیلی و حوادث فیزیکی حیاتی است. والدین باید بدانند که این حالت ناشی از بی‌توجهی کودک نیست، بلکه یک اختلال فیزیولوژیک قابل درمان در مغز است.