بیماری ادم حنجره آلرژیک (Allergic Laryngeal Edema)

ادم حنجره آلرژیک (Allergic Laryngeal Edema)؛ تورم مرگبار راه تنفسی

ادم حنجره آلرژیک، که در پزشکی اغلب به عنوان بخشی از واکنش «آنژیوادم» یا «آنافیلاکسی» شناخته می‌شود، یکی از خطرناک‌ترین و فوری‌ترین وضعیت‌های پزشکی در جهان است. تصور کنید راه تنفسی انسان مانند یک لوله باریک است که هوا را به ریه‌ها می‌رساند. در این بیماری، بافت‌های نرم اطراف این لوله (شامل تارهای صوتی، اپی‌گلوت و بافت‌های گلو) به دلیل یک واکنش حساسیتی شدید، ناگهان متورم می‌شوند که نوعی حساسیت تنفسی شدید به وجود می‌آورند. این تورم می‌تواند آنقدر سریع و شدید باشد که راه عبور هوا را کاملاً ببندد و منجر به خفگی شود. برخلاف سایر آلرژی‌ها که ممکن است با عطسه یا خارش پوست همراه باشند، ادم حنجره مستقیماً حیات فرد را تهدید می‌کند. این وضعیت می‌تواند ناشی از نیش زنبور، خوردن بادام‌زمینی، مصرف داروهای خاص یا حتی یک نقص ژنتیکی باشد. درک مکانیزم این بیماری و اقدام سریع در ثانیه‌های اول، مرز بین مرگ و زندگی است. در این مقاله جامع، تمامی ابعاد این بیماری خاموش اما طوفانی را بررسی می‌کنیم.

نشانه‌های بیماری ادم حنجره آلرژیک

شناخت علائم ادم حنجره آلرژیک بسیار حیاتی است، زیرا این علائم اغلب با سرعت بسیار زیادی پیشرفت می‌کنند. در بسیاری از موارد، بیمار ابتدا احساسی مبهم و عجیب در گلو دارد. یک حس «خارش»، «سوزش» یا احساس اینکه چیزی در گلو گیر کرده است (احساس جسم خارجی). این مرحله اولیه است و نباید نادیده گرفته شود. به مرور زمان و با افزایش تورم، صدا تغییر می‌کند. خشونت صدا (Hoarseness) یکی از اولین نشانه‌های درگیری تارهای صوتی است. صدای بیمار گرفته، بم یا حتی قطع می‌شود (آفونی) که نشان می‌دهد فضای بین تارهای صوتی در حال بسته شدن است.

مهم‌ترین و ترسناک‌ترین علامت بالینی در این بیماری، صدایی به نام استریدور (Stridor) است. استریدور یک صدای بلند، سوت‌مانند و خشن است که هنگام نفس کشیدن (دم) شنیده می‌شود. این صدا نشان‌دهنده این است که جریان هوا سعی دارد از یک مجرای بسیار تنگ عبور کند. وقتی استریدور شنیده شود، یعنی وضعیت بیمار بحرانی است و راه هوایی در آستانه بسته شدن کامل قرار دارد.

تنگی نفس شدید (Dyspnea) علامت همراه همیشگی است. بیمار برای نفس کشیدن تلاش می‌کند، عضلات گردن و قفسه سینه به شدت منقبض می‌شوند و پره‌های بینی باز و بسته می‌شوند. اختلال در بلع (دیسفاژی) نیز رخ می‌دهد؛ تورم بافت‌ها باعث می‌شود بیمار نتواند آب دهان خود را قورت دهد و ممکن است آبریزش از دهان داشته باشد. در مراحل پیشرفته که اکسیژن‌رسانی مختل می‌شود، پوست بیمار، به خصوص لب‌ها و بستر ناخن‌ها، به رنگ آبی یا کبود درمی‌آید (سیانوز). اضطراب شدید، ترس از مرگ و بی‌قراری در چهره بیمار موج می‌زند که ناشی از کمبود اکسیژن در مغز است. در نهایت، اگر اقدام نشود، بیمار هوشیاری خود را از دست داده و دچار ایست تنفسی می‌شود.

علت ابتلا به ادم حنجره آلرژیک

علت اصلی ادم حنجره، نشت مایع از رگ‌های خونی به بافت‌های زیر مخاطی حنجره است که باعث تورم می‌شود. اما چه چیزی این نشت را تحریک می‌کند؟ علل ابتلا به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند: آلرژیک (وابسته به هیستامین) و غیرآلرژیک (وابسته به برادی‌کینین). شایع‌ترین علت، واکنش‌های آلرژیک فوری (نوع یک) است. در این حالت، بدن فرد قبلاً به یک ماده حساس شده و با ورود مجدد آن ماده، سیستم ایمنی طوفانی از هیستامین و مواد شیمیایی آزاد می‌کند.

خوراکی‌ها در صدر لیست متهمان قرار دارند. آجیل‌ها (به ویژه بادام‌زمینی و گردو)، ماهی و صدف‌های دریایی، تخم‌مرغ و شیر از شایع‌ترین محرک‌های غذایی هستند که می‌توانند در عرض چند دقیقه باعث تورم گلو شوند. نیش حشرات، به خصوص زنبور عسل و زنبور قرمز، نیز می‌تواند باعث واکنش آنافیلاکسی و ادم حنجره شود، حتی اگر نیش در ناحیه‌ای دورتر از گردن (مثلاً روی دست) زده شده باشد. لاتکس طبیعی (موجود در دستکش‌های پزشکی یا بادکنک) نیز یک آلرژن قوی است.

دسته دوم علل که بسیار مهم و گاهی نادیده گرفته می‌شوند، داروها هستند. آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند پنی‌سیلین و سولفونامیدها می‌توانند باعث واکنش آلرژیک شوند. اما خطرناک‌تر از آن‌ها، دسته‌ای از داروهای فشار خون به نام «مهارکننده‌های ACE» (مانند کاپتوپریل، انالاپریل، لیزینوپریل) هستند. این داروها باعث واکنش آلرژیک کلاسیک نمی‌شوند، بلکه باعث تجمع ماده‌ای به نام «برادی‌کینین» در بدن می‌شوند که رگ‌ها را گشاد و نفوذپذیر می‌کند. نکته ترسناک در مورد این داروها این است که ادم حنجره ممکن است سال‌ها پس از شروع مصرف دارو، ناگهان و بدون هیچ علامت قبلی رخ دهد.

علت سوم، «آنژیوادم ارثی» (HAE) است. این یک بیماری ژنتیکی نادر است که در آن بدن فاقد یک پروتئین تنظیم‌کننده (C1 inhibitor) است. در این افراد، تورم حنجره می‌تواند با استرس، ضربه جزئی، اعمال دندانپزشکی یا حتی بدون هیچ دلیلی رخ دهد و به درمان‌های معمول آلرژی پاسخ نمی‌دهد.

نحوه تشخیص ادم حنجره آلرژیک

تشخیص ادم حنجره یک تشخیص بالینی و اورژانسی است. پزشک فرصت زیادی برای انجام آزمایش‌های پیچیده ندارد. تشخیص اولیه بر اساس مشاهده بیمار و شنیدن صدای تنفس او (استریدور) انجام می‌شود. تاریخچه بیمار بسیار کمک‌کننده است؛ اگر بیمار بگوید “توت‌فرنگی خوردم و گلویم باد کرد” یا “داروی فشار خونم را عوض کردم”، تشخیص تقریباً قطعی است.

برای دیدن میزان تورم و محل دقیق انسداد، پزشک ممکن است از روش لارنگوسکوپی مستقیم یا فیبراپتیک استفاده کند. در این روش، یک لوله باریک و انعطاف‌پذیر که دوربین دارد، از طریق بینی وارد گلو می‌شود تا تارهای صوتی و ورودی نای مشاهده شود. در ادم حنجره، بافت‌ها متورم، قرمز (در نوع آلرژیک) یا رنگ‌برید (در نوع غیرآلرژیک) و پف‌کرده دیده می‌شوند و فضای تنفسی به شدت تنگ شده است.

تصویربرداری با اشعه ایکس گردن (Soft tissue neck X-ray) ممکن است در موارد مشکوک انجام شود تا سایر علل مانند گیر کردن جسم خارجی (استخوان ماهی) یا عفونت اپی‌گلوت (اپی‌گلوتیت) رد شود. در عکس رادیولوژی، علامتی به نام “علامت شست” (Thumb sign) ممکن است دیده شود که نشان‌دهنده تورم شدید اپی‌گلوت است. آزمایش خون معمولاً پس از پایدار شدن وضعیت بیمار انجام می‌شود. اندازه‌گیری سطح آنزیم “تریپتاز” در خون می‌تواند نشان دهد که آیا یک واکنش آنافیلاکسی رخ داده است یا خیر. برای موارد مشکوک به نوع ارثی، سطح کمپلمان C4 و مهارکننده C1 استراز اندازه‌گیری می‌شود.

روش‌های درمان ادم حنجره آلرژیک

درمان ادم حنجره یک مسابقه با زمان است. هدف اصلی و حیاتی، حفظ راه هوایی است. اگر بیمار هنوز می‌تواند نفس بکشد اما تورم در حال پیشرفت است، درمان دارویی فوری آغاز می‌شود. اما اگر راه هوایی در حال بسته شدن کامل باشد، پزشکان منتظر اثر دارو نمی‌مانند و اقدام به لوله‌گذاری تراشه (اینتوباسیون) می‌کنند. اینتوباسیون در این بیماران بسیار دشوار است زیرا تورم شدید باعث می‌شود آناتومی گلو تغییر کند و تارهای صوتی دیده نشوند. به همین دلیل، این کار باید توسط متخصص‌ترین فرد (معمولاً متخصص بیهوشی یا طب اورژانس) انجام شود. اگر لوله‌گذاری از راه دهان ممکن نباشد، جراحی اورژانسی روی گلو (تراکئوستومی یا کریکوتیروئیدوتومی) انجام می‌شود تا یک سوراخ در نای ایجاد شده و بیمار از آن طریق تنفس کند.

در کنار مدیریت راه هوایی، پایش مداوم قلب و سطح اکسیژن خون ضروری است. مایع‌درمانی وریدی برای حفظ فشار خون (چون در آنافیلاکسی فشار خون افت می‌کند) انجام می‌شود. بیمار باید در حالت نشسته یا نیمه‌نشسته باشد تا تنفس راحت‌تر شود، مگر اینکه فشار خونش خیلی پایین باشد. پس از کنترل فاز حاد، بیمار باید حداقل ۲۴ ساعت در بیمارستان تحت نظر باشد، زیرا پدیده‌ای به نام “واکنش دو‌مرحله‌ای” (Biphasic reaction) وجود دارد که در آن علائم پس از بهبودی اولیه، دوباره پس از چند ساعت برمی‌گردند.

در مورد نوع ارثی یا ناشی از داروی فشار خون، درمان متفاوت است. این نوع تورم‌ها به داروهای معمول آلرژی پاسخ نمی‌دهند. برای این بیماران از پلاسمای تازه منجمد شده (FFP) یا کنسانتره مهارکننده C1 و داروهای جدیدتری مانند ایکاتیبانت (Icatibant) استفاده می‌شود که مسیر برادی‌کینین را مسدود می‌کنند.

درمان دارویی ادم حنجره آلرژیک

داروی خط اول، حیاتی و بی‌جایگزین برای ادم حنجره آلرژیک، اپی‌نفرین (آدرنالین) است. هیچ داروی دیگری نمی‌تواند به سرعت اپی‌نفرین تورم را کاهش دهد و جان بیمار را نجات دهد. این دارو معمولاً به صورت عضلانی (در ران) تزریق می‌شود. اپی‌نفرین باعث انقباض عروق خونی می‌شود که نشت مایع را متوقف کرده و تورم را کاهش می‌دهد، و همزمان عضلات راه‌های هوایی را شل می‌کند.

پس از اپی‌نفرین، از آنتی‌هیستامین‌ها استفاده می‌شود. آنتی‌هیستامین‌های H1 (مانند دیفن‌هیدرامین یا کلرفنیرامین) و H2 (مانند رانیتیدین یا فاموتیدین) به صورت وریدی تزریق می‌شوند تا اثر هیستامین در بدن خنثی شود. کورتیکواستروئیدها (کورتون‌ها) مانند هیدروکورتیزون، متیل‌پردنیزولون یا دگزامتازون نیز تجویز می‌شوند. کورتون‌ها اثر فوری ندارند و حدود ۴ تا ۶ ساعت طول می‌کشد تا اثر کنند، اما برای جلوگیری از عود تورم و کاهش التهاب طولانی‌مدت بسیار مهم هستند.

برای بیمارانی که دچار اسپاسم برونش (تنگی نفس آسمی) همراه با تورم گلو هستند، از اسپری‌های استنشاقی مانند سالبوتامول (آلبوترول) استفاده می‌شود. نکته مهم این است که آنتی‌هیستامین‌ها و کورتون‌ها به تنهایی برای درمان ادم حنجره شدید کافی نیستند و حتماً باید در کنار اپی‌نفرین استفاده شوند. در موارد ناشی از مهارکننده ACE، همانطور که گفته شد، اپی‌نفرین و کورتون تاثیر کمی دارند و درمان‌های اختصاصی آنژیوادم لازم است.

پیشگیری از ادم حنجره آلرژیک

پیشگیری، بهترین درمان برای این وضعیت کشنده است. اولین قدم، شناسایی دقیق عامل حساسیت‌زا (آلرژن) است. اگر به غذای خاصی حساسیت دارید، باید برچسب تمام مواد غذایی را با دقت بخوانید. رستوران‌ها باید از حساسیت شما مطلع شوند تا از “آلودگی متقاطع” (مثلاً استفاده از چاقوی خرد کردن بادام‌زمینی برای سالاد شما) جلوگیری شود.

برای کسانی که به نیش زنبور حساسیت دارند، دوری از کندوها، نپوشیدن لباس‌های با رنگ‌های روشن و جیغ در طبیعت و استفاده نکردن از عطرهای شیرین توصیه می‌شود. افرادی که سابقه ادم حنجره دارند، باید همیشه حداقل دو عدد آمپول خودکار اپی‌نفرین (EpiPen) همراه داشته باشند و نحوه استفاده از آن را به خود و اطرافیانشان آموزش دهند.

در مورد داروهای فشار خون، اگر بیماری یک بار دچار سرفه یا تورم خفیف لب با داروهای دسته “پریل” (انالاپریل، کاپتوپریل) شد، باید فوراً دارو توسط پزشک قطع و با دسته دارویی دیگری جایگزین شود. ادامه مصرف دارو خطر حمله شدید حنجره را به شدت افزایش می‌دهد. بیماران مبتلا به نوع ارثی (HAE) ممکن است نیاز به مصرف داروهای پیشگیرانه طولانی‌مدت (مانند دانازول یا مهارکننده C1) داشته باشند تا از حملات خودبه‌خودی جلوگیری کنند. داشتن دستبند یا گردنبند هشدار پزشکی که نوع آلرژی روی آن نوشته شده باشد، در زمان بیهوشی بسیار کمک‌کننده است.

درمان خانگی ادم حنجره آلرژیک

باید با صراحت و جدیت تمام گفت: هیچ درمان خانگی برای ادم حنجره حاد وجود ندارد. این یک وضعیت “کد آبی” پزشکی است. نوشیدن آبلیمو، خوردن عسل، یا غرغره کردن آب نمک هیچ تاثیری بر تورم آلرژیک عمقی ندارد و حتی می‌تواند خطرناک باشد، زیرا اگر بیمار در بلع مشکل داشته باشد، مایعات وارد ریه شده و باعث خفگی یا ذات‌الریه می‌شوند.

تنها اقدام “خانگی” مجاز، اقداماتی است که تا رسیدن آمبولانس انجام می‌شود:

1. حفظ خونسردی بیمار (اضطراب و گریه تورم را بدتر می‌کند).

2. تزریق اپی‌نفرین (اگر در دسترس است).

3. نشاندن بیمار در وضعیتی که راحت‌تر نفس می‌کشد.

4. دور کردن بیمار از عامل حساسیت‌زا (مثلاً بیرون آوردن نیش زنبور).

اگر تورم بسیار خفیف و فقط در حد احساس گرفتگی جزئی باشد و بیمار تنگی نفس نداشته باشد، مکیدن تکه‌های یخ کوچک ممکن است به کاهش جزئی تورم کمک کند، اما هرگز نباید جایگزین تماس با اورژانس شود. درمان‌های خانگی واقعی مربوط به دوران نقاهت پس از ترخیص از بیمارستان است، مانند استراحت صوتی (صحبت نکردن) برای کاهش التهاب تارهای صوتی و نوشیدن مایعات خنک.

رژیم غذایی مناسب برای ادم حنجره آلرژیک

رژیم غذایی در فاز حاد بیماری (در بیمارستان) معمولاً شامل پرهیز کامل از خوردن و آشامیدن (NPO) است تا خطر آسپیراسیون (پریدن غذا به ریه) رفع شود. پس از بهبود نسبی و بازگشت توانایی بلع، رژیم با مایعات صاف شده و خنک شروع می‌شود. بستنی، ژله و سوپ‌های سرد و میکس شده بهترین گزینه‌ها هستند زیرا سرما باعث کاهش التهاب موضعی می‌شود و بلع آن‌ها راحت است. غذاهای داغ، تند، اسیدی (مثل آب پرتقال) و خشک (مثل نان تست یا بیسکویت) می‌توانند مخاط ملتهب گلو را تحریک کنند و باید تا بهبودی کامل پرهیز شوند.

در درازمدت، رژیم غذایی همان “رژیم حذف آلرژن” است. بیمار باید لیستی از غذاهای امن و غذاهای ممنوعه داشته باشد. برای کسانی که به غذاهای هیستامین‌دار حساس هستند، رژیم کم‌هیستامین (پرهیز از پنیرهای کهنه، غذاهای تخمیری، کنسروها) ممکن است کمک‌کننده باشد. همچنین رژیم غذایی ضدالتهابی سرشار از امگا-۳ و آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند به تعادل کلی سیستم ایمنی کمک کند، اما جایگزین پرهیز از آلرژن اصلی نیست.

تفاوت بیماری در مردان و زنان

از نظر آماری، ادم حنجره آلرژیک ناشی از غذا یا نیش حشرات تفاوت جنسیتی معناداری ندارد. اما در مورد ادم ناشی از داروهای مهارکننده ACE، مطالعات نشان داده‌اند که زنان بیشتر از مردان در معرض خطر سرفه و آنژیوادم هستند. همچنین در بیماران سیاهپوست و زنان، ریسک واکنش به این داروها بالاتر گزارش شده است.

در مورد آنژیوادم ارثی (HAE)، تفاوت جنسیتی بسیار مهمی وجود دارد. اگرچه ژن بیماری به طور برابر منتقل می‌شود، اما شدت حملات در زنان معمولاً بیشتر است. دلیل این امر هورمون استروژن است. استروژن می‌تواند سطح کینین‌ها را در خون افزایش دهد و باعث شروع حمله شود. بلوغ، بارداری، مصرف قرص‌های ضدبارداری حاوی استروژن و درمان‌های جایگزین هورمونی (HRT) همگی می‌توانند ماشه شروع حملات خطرناک حنجره در زنان مبتلا به نوع ارثی باشند. بنابراین زنان مبتلا به HAE باید از روش‌های ضدبارداری غیرهورمونی (مثل IUD مسی) استفاده کنند.

عوارض و خطرات ادم حنجره آلرژیک

خطرناک‌ترین، فوری‌ترین و جبران‌ناپذیرترین عارضه این بیماری، مرگ ناشی از خفگی (Asphyxiation) است. اگر اکسیژن برای چند دقیقه به مغز نرسد، حتی اگر بیمار احیا شود، ممکن است دچار آسیب مغزی دائمی (آنسفالوپاتی هیپوکسیک) شود. ایست قلبی نیز به دنبال کمبود اکسیژن رخ می‌دهد.

عوارض ناشی از اقدامات درمانی نیز وجود دارد. لوله‌گذاری تراشه در شرایط اورژانسی و متورم می‌تواند باعث آسیب به تارهای صوتی، خونریزی گلو یا سوراخ شدن مری شود. تراکئوستومی (سوراخ کردن گلو) نیز عوارض خاص خود را مانند عفونت یا تنگی نای در آینده دارد. شوک آنافیلاکسی که معمولاً همراه با ادم حنجره است، می‌تواند باعث نارسایی کلیه یا آسیب به ارگان‌های حیاتی به دلیل افت شدید فشار خون شود. از نظر روانی، تجربه نزدیک به مرگ ناشی از خفگی می‌تواند منجر به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اضطراب شدید در بیمار شود، به طوری که فرد دائماً از خوردن غذا یا بیرون رفتن هراس داشته باشد.

ادم حنجره در کودکان و دوران بارداری

در کودکان، ادم حنجره بسیار خطرناک‌تر از بزرگسالان است. دلیل آن آناتومی متفاوت راه هوایی کودکان است. راه هوایی کودکان باریک‌تر است و شکل قیفی دارد؛ بنابراین حتی مقدار کمی تورم (که در بزرگسالان شاید فقط باعث خشونت صدا شود) در کودک می‌تواند باعث انسداد کامل و سریع راه هوایی شود. در کودکان، شایع‌ترین علل غذاها (شیر، تخم‌مرغ، بادام‌زمینی) هستند. تشخیص در کودکان سخت‌تر است زیرا نمی‌توانند علائم خود را بگویند و ممکن است فقط بی‌قراری کنند یا آبریزش دهان داشته باشند.

در دوران بارداری، ادم حنجره چه به دلیل آلرژی و چه به دلیل نوع ارثی، یک کابوس پزشکی است. خفگی مادر مساوی با مرگ جنین است. در بارداری، حجم خون و برون‌ده قلبی افزایش می‌یابد و مخاط‌ها به طور طبیعی کمی پرخون هستند، که می‌تواند تورم را تشدید کند. در نوع ارثی، بارداری می‌تواند باعث افزایش فرکانس حملات شود. درمان با اپی‌نفرین در بارداری ایمن و ضروری است. برخی افراد می‌ترسند که اپی‌نفرین باعث کاهش خونرسانی به جفت شود، اما واقعیت این است که افت فشار خون مادر در آنافیلاکسی برای جنین بسیار خطرناک‌تر از اثر موقت اپی‌نفرین است. حفظ اکسیژن مادر اولویت مطلق است.

طول درمان ادم حنجره آلرژیک چقدر است؟

مدت زمان درمان و بهبودی بستگی به شدت حمله و سرعت دریافت درمان دارد. در یک حمله آلرژیک که سریعاً با اپی‌نفرین درمان شود، تورم معمولاً طی چند ساعت تا ۲۴ ساعت فروکش می‌کند. با این حال، خشونت صدا و درد گلو ممکن است چند روز باقی بماند.

در موارد ناشی از مهارکننده‌های ACE یا نوع ارثی، کاهش تورم کندتر است و ممکن است ۲ تا ۵ روز طول بکشد تا راه هوایی کاملاً به حالت عادی برگردد. اگر بیمار اینتوبه (لوله‌گذاری) شده باشد، لوله تنفسی معمولاً تا زمانی که تستی به نام “Cuff leak test” نشان دهد که تورم خوابیده است (یعنی هوا می‌تواند از اطراف لوله عبور کند)، در نای باقی می‌ماند که معمولاً ۴۸ تا ۷۲ ساعت است. درمان پیشگیرانه و مراقبتی (مانند پرهیز غذایی) اما مادام‌العمر است.

اسم‌های دیگر و اصطلاحات مرتبط

این بیماری با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود که دانستن آن‌ها به درک بهتر کمک می‌کند:

• آنژیوادم حنجره (Laryngeal Angioedema): نام علمی و دقیق‌تر که به تورم بافت‌های عمقی اشاره دارد.

• ادم گلو (Throat Swelling): نام عامیانه.

• ادم کوینکه (Quincke’s Edema): نام قدیمی و تاریخی برای آنژیوادم که به افتخار هاینریش کوینکه نامگذاری شده بود.

• آنافیلاکسی با درگیری راه هوایی: توصیفی از وضعیت سیستمیک بیماری.

• Glottic Edema: تورم اختصاصی دهانه حنجره.

تفاوت کروپ (خروسک) و ادم حنجره آلرژیک

بسیاری از والدین ادم حنجره آلرژیک را با بیماری “کروپ” یا خروسک اشتباه می‌گیرند، زیرا هر دو باعث صدای خشن و استریدور می‌شوند. تفاوت اینجاست:

• کروپ: ناشی از ویروس است، تب دارد، شروع آن تدریجی‌تر است (چند روز آبریزش بینی) و سرفه‌های خاصی شبیه “پارس سگ” دارد.

• ادم آلرژیک: تب ندارد، شروع آن ناگهانی (چند دقیقه) است، معمولاً با کهیر یا خارش همراه است و سابقه تماس با آلرژن وجود دارد.

---

جمع‌بندی

ادم حنجره آلرژیک یک وضعیت اورژانسی و تهدیدکننده حیات است که در آن بافت‌های گلو و حنجره به دلیل واکنش شدید سیستم ایمنی (به غذا، نیش حشرات یا دارو) یا نقص ژنتیکی متورم می‌شوند. این تورم می‌تواند راه تنفس را مسدود کرده و باعث خفگی شود. علائم کلیدی شامل خشونت صدا، تنفس صدادار (استریدور) و تنگی نفس شدید است. درمان خط اول و نجات‌بخش، تزریق فوری اپی‌نفرین است و آنتی‌هیستامین‌ها به تنهایی کافی نیستند. در موارد شدید، نیاز به لوله‌گذاری تنفسی در بیمارستان است. پرهیز از عوامل حساسیت‌زا و همراه داشتن همیشگی آمپول اپی‌نفرین (EpiPen) برای افراد در معرض خطر، تنها راه جلوگیری از تکرار این فاجعه است.