بیماری ازوفاژیت (Esophagitis)

راهنمای جامع بیماری ازوفاژیت (Esophagitis): وقتی مسیر غذا دردناک می‌شود

اسم‌های دیگر و دسته‌بندی‌های بیماری ازوفاژیت

در متون پزشکی، بیماری ازوفاژیت با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود که اغلب این نام‌ها به «علت» ایجاد کننده بیماری اشاره دارند. کلمه “ازوفاژیت” به معنای التهاب مری است (ازوفاگوس: مری، ایت: التهاب). اما این یک نام کلی است و پزشکان برای تشخیص دقیق‌تر از زیرمجموعه‌های آن استفاده می‌کنند. شناختن این نام‌ها برای بیماران بسیار حیاتی است، زیرا درمان هر کدام کاملاً متفاوت است و در واقع نوعی از بیماری های معده و مری است.

رایج‌ترین نامی که ممکن است بشنوید، «ازوفاژیت رفلاکسی» یا پپتیک است. این نام زمانی به کار می‌رود که التهاب ناشی از بازگشت اسید معده به مری باشد. در واقع، این حالت عارضه پیشرفته بیماری GERD است. نام دیگری که در دهه‌های اخیر بسیار شنیده می‌شود، «ازوفاژیت ائوزینوفیلیک» (EoE) است. این یک نام تخصصی برای نوعی از بیماری است که ریشه آلرژیک دارد. در این حالت، گلبول‌های سفید خاصی به نام ائوزینوفیل در مری تجمع می‌کنند. برخی پزشکان به زبان ساده به آن «آسم مری» نیز می‌گویند، زیرا مکانیسمی شبیه به آلرژی تنفسی دارد.

نام‌های دیگری مانند «ازوفاژیت دارویی» (Pill-induced) نیز وجود دارد که اشاره به زخم شدن مری در اثر گیر کردن قرص دارد. همچنین «ازوفاژیت عفونی» نامی است که برای التهاب ناشی از قارچ (کاندیدا)، ویروس (تبخال) یا باکتری به کار می‌رود و بیشتر در افراد با سیستم ایمنی ضعیف دیده می‌شود. در برخی گزارش‌های پاتولوژی ممکن است با اصطلاح «ازوفاژیت خورنده» مواجه شوید که ناشی از بلع مواد شیمیایی یا سوختگی است. درک این اسامی به بیمار کمک می‌کند تا بداند که التهاب مری او ناشی از اسید است، آلرژی است یا یک عامل خارجی.

نشانه‌های بیماری ازوفاژیت

نشانه‌های ازوفاژیت می‌تواند بسیار آزاردهنده باشد و مستقیماً بر کیفیت زندگی و تغذیه فرد تأثیر بگذارد. اصلی‌ترین و شایع‌ترین علامت، مشکل در بلع یا «دیسفاژی» است. بیمار احساس می‌کند غذا در قفسه سینه یا پایین گلویش گیر می‌کند. این حس گیر کردن ممکن است با درد شدید هنگام بلع همراه باشد که به آن «اودینوفاژی» می‌گویند. درد هنگام بلع نشانه مهمی است که معمولاً بیانگر التهاب شدید یا وجود زخم در مخاط مری است.

سوزش سر دل یا همان درد قفسه سینه، علامت شایع دیگری است. این درد معمولاً در پشت جناغ سینه احساس می‌شود و ممکن است به سمت گردن یا پشت انتشار یابد. در بسیاری از موارد، شدت این درد به حدی است که با سکته قلبی اشتباه گرفته می‌شود. برخلاف سوزش معده معمولی، درد ناشی از ازوفاژیت ممکن است با خوردن غذا بدتر شود، به‌ویژه اگر غذا سفت یا داغ باشد.

گیر کردن غذا (Food Impaction) یکی از ترسناک‌ترین علائم این بیماری است. در این حالت، لقمه غذا به طور کامل در مری گیر می‌کند و پایین نمی‌رود. این یک وضعیت اورژانسی است و بیمار ممکن است حتی نتواند آب دهانش را قورت دهد. این علامت بیشتر در نوع ائوزینوفیلیک یا زمانی که مری دچار تنگی شده است، دیده می‌شود.

علائم دیگر شامل تهوع، استفراغ (گاهی حاوی رگه‌های خون)، کاهش اشتها به دلیل ترس از درد، و سرفه خشک مزمن است. در نوزادان و کودکان خردسال که نمی‌توانند درد خود را بیان کنند، علائم ممکن است به صورت گریه هنگام شیر خوردن، قوس دادن به کمر هنگام تغذیه و عدم وزن‌گیری مناسب (Failure to Thrive) بروز کند. بوی بد دهان و زخم‌های دهانی نیز گاهی با انواع عفونی این بیماری همراه هستند.

علت ابتلا به بیماری ازوفاژیت

علت ابتلا به ازوفاژیت بسته به نوع آن بسیار متفاوت است، اما مکانیسم کلی همه آن‌ها آسیب دیدن پوشش محافظتی داخل مری است. شایع‌ترین علت، ضعف در دریچه انتهای مری است که اجازه می‌دهد اسید معده به بالا برگردد. مخاط مری برخلاف معده، در برابر اسید مقاوم نیست و تماس مکرر با اسید باعث سوختگی شیمیایی و التهاب می‌شود (علت ازوفاژیت رفلاکسی).

دومین علت مهم که امروزه رو به افزایش است، واکنش‌های آلرژیک است. در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک، سیستم ایمنی بدن به مواد غذایی خاص (مانند شیر، گندم، تخم‌مرغ یا سویا) یا آلرژن‌های محیطی (مانند گرده گیاهان) واکنش نشان می‌دهد. این واکنش باعث هجوم گلبول‌های سفید به مری و ایجاد التهاب و سفت شدن بافت مری می‌شود. ژنتیک نقش مهمی در این نوع دارد و اغلب در افرادی که سابقه آسم یا اگزما دارند دیده می‌شود.

مصرف داروها نیز علت شایعی است. برخی قرص‌ها اگر با آب کافی خورده نشوند یا فرد بلافاصله بعد از خوردن آن‌ها دراز بکشد، ممکن است در مری گیر کنند یا به آهستگی پایین بروند. تماس طولانی دارو با دیواره مری باعث سوختگی موضعی می‌شود. آنتی‌بیوتیک‌هایی مثل تتراسایکلین، داروهای پوکی استخوان (بیس‌فسفونات‌ها)، مکمل‌های پتاسیم و آهن، و مسکن‌های ضدالتهابی (مانند ایبوپروفن) از مقصران اصلی هستند.

عفونت‌ها علت دیگری هستند، اما معمولاً در افراد سالم نادرند. قارچ کاندیدا (برفک)، ویروس هرپس (تبخال) و ویروس سیتومگال می‌توانند در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند (مانند بیماران مبتلا به ایدز، دیابت کنترل نشده، یا کسانی که شیمی‌درمانی می‌شوند) باعث عفونت و التهاب مری شوند. پرتودرمانی (رادیوتراپی) برای سرطان‌های قفسه سینه نیز می‌تواند باعث آسیب و التهاب بافت مری شود.

نحوه تشخیص بیماری ازوفاژیت

تشخیص دقیق ازوفاژیت نیازمند بررسی مستقیم بافت مری است، زیرا علائم آن با بسیاری از بیماری‌های دیگر گوارشی و قلبی همپوشانی دارد. پزشک ابتدا با گرفتن شرح حال دقیق در مورد الگوی درد، سابقه آلرژی و داروهای مصرفی کار را آغاز می‌کند. اگر علائم تیپیک رفلاکس وجود داشته باشد، ممکن است درمان آزمایشی شروع شود، اما برای تشخیص قطعی و بررسی میزان آسیب، روش‌های تهاجمی‌تر لازم است.

استاندارد طلایی تشخیص، آندوسکوپی فوقانی است. در این روش، پزشک لوله‌ای باریک و مجهز به دوربین را وارد مری می‌کند. این کار به پزشک اجازه می‌دهد تا قرمزی، زخم، تنگی، حلقه‌های مری (که در نوع آلرژیک دیده می‌شود) و لکه‌های سفید (نشانه عفونت قارچی) را مستقیماً مشاهده کند.

بخش حیاتی تشخیص، نمونه‌برداری یا بیوپسی است. در حین آندوسکوپی، پزشک تکه‌های کوچکی از بافت مری را برمی‌دارد و به آزمایشگاه می‌فرستد. این کار برای تشخیص نوع ازوفاژیت ضروری است. برای مثال، ازوفاژیت ائوزینوفیلیک تنها با دیدن تعداد زیادی گلبول ائوزینوفیل در زیر میکروسکوپ قابل تشخیص است و در ظاهر ممکن است مری سالم به نظر برسد. همچنین بیوپسی برای رد کردن سرطان یا تغییرات پیش‌سرطانی (مری بارت) الزامی است.

روش دیگر، بلع باریوم است. بیمار مایعی گچ‌مانند را می‌نوشد و عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام می‌شود. این روش برای دیدن تنگی‌ها یا تغییرات ساختاری مری مفید است، اما نمی‌تواند التهاب خفیف یا تغییرات میکروسکوپی را نشان دهد. تست‌های آلرژی غذایی نیز ممکن است برای بیماران مبتلا به نوع ائوزینوفیلیک تجویز شود تا محرک‌های غذایی شناسایی شوند.

تفاوت بیماری در مردان و زنان

ازوفاژیت در مردان و زنان الگوهای متفاوتی دارد. به طور کلی، ازوفاژیت ناشی از رفلاکس شدید و عوارض آن مانند زخم مری و مری بارت، در مردان شایع‌تر است. مردان حدود دو تا سه برابر بیشتر از زنان دچار عوارض جدی ناشی از التهاب مری می‌شوند. یکی از دلایل احتمالی، الگوی چاقی شکمی در مردان است که فشار بیشتری به معده وارد می‌کند. همچنین سبک زندگی و مصرف بیشتر دخانیات و الکل در برخی جوامع مردان ممکن است نقش داشته باشد.

ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (نوع آلرژیک) نیز در مردان شایع‌تر است. آمارها نشان می‌دهد که حدود ۷۵ درصد از موارد تشخیص داده شده این نوع بیماری در مردان (به‌ویژه مردان جوان و سفیدپوست) دیده می‌شود. دلیل دقیق این تفاوت جنسیتی هنوز مشخص نیست، اما ممکن است عوامل ژنتیکی روی کروموزوم‌های جنسی یا تفاوت‌های هورمونی در پاسخ سیستم ایمنی دخیل باشند.

در مقابل، زنان بیشتر مستعد ازوفاژیت‌های دارویی هستند. دلیل این امر ممکن است مصرف بیشتر داروهای پوکی استخوان (بیس‌فسفونات‌ها) و مکمل‌ها در زنان یائسه باشد. همچنین زنان در دوران بارداری به دلیل فشار رحم و تغییرات هورمونی، مستعد ابتلا به رفلاکس و التهاب مری موقت هستند. زنان همچنین حساسیت احشایی بالاتری دارند و ممکن است با میزان التهاب کمتر، درد بیشتری را گزارش کنند که گاهی منجر به تشخیص‌های اشتباه مانند مشکلات عصبی می‌شود.

درمان دارویی بیماری ازوفاژیت

درمان دارویی ازوفاژیت کاملاً وابسته به علت ایجاد کننده آن است. برای شایع‌ترین نوع (رفلاکسی)، هدف کاهش اسید معده است تا مری فرصت ترمیم پیدا کند. داروهای «مهارکننده پمپ پروتون» (مانند امپرازول، پنتوپرازول) قوی‌ترین داروها برای این کار هستند. دسته‌ی دیگر، مسدودکننده‌های H2 (مانند فاموتیدین) هستند که اسید را کمتر کاهش می‌دهند اما برای موارد خفیف مفیدند.

برای ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (آلرژیک)، رویکرد متفاوت است. در اینجا هدف سرکوب سیستم ایمنی در مری است. پزشکان معمولاً از کورتیکواستروئیدهای موضعی بلعیدنی استفاده می‌کنند. به این صورت که بیمار اسپری آسم (مانند فلوتیکازون) را به جای تنفس کردن، در دهان اسپری کرده و قورت می‌دهد تا دارو مستقیماً روی بافت مری بنشیند. گاهی کورتون‌های خوراکی (مانند پردنیزولون) برای دوره‌های کوتاه لازم است. درمان‌های بیولوژیک جدید (مانند دوپیلومب) نیز برای موارد مقاوم تأیید شده‌اند.

در نوع عفونی، درمان بر اساس عامل میکروبی است. برای قارچ کاندیدا از ضدقارچ‌هایی مثل فلوکونازول استفاده می‌شود. برای ویروس‌ها از ضدویروس‌هایی مثل آسیکلوویر و برای باکتری‌ها از آنتی‌بیوتیک‌های قوی استفاده می‌گردد. در ازوفاژیت دارویی، درمان اصلی قطع داروی مقصر و استفاده از داروهای محافظت‌کننده مخاط (مانند سوکرالفیت) است که مانند پانسمان روی زخم را می‌پوشانند.

درمان خانگی و تغییر سبک زندگی

درمان‌های خانگی برای تسکین علائم ازوفاژیت، به‌ویژه نوع رفلاکسی و دارویی، بسیار مؤثر هستند. یکی از مهم‌ترین اقدامات، تغییر نحوه غذا خوردن است. بیمار باید غذا را بسیار خوب بجود تا به صورت پوره وارد مری شود و آسیب فیزیکی کمتری به بافت ملتهب بزند. لقمه‌های کوچک برداشتن و همراه با آب خوردن (برای روان کردن غذا) ضروری است.

بالا آوردن سر تخت (حدود ۱۵ سانتی‌متر) هنگام خواب، کمک می‌کند تا اسید معده در طول شب وارد مری نشود. استفاده از بالش‌های متعدد کافی نیست و باید شیب تخت تغییر کند. پرهیز از دراز کشیدن تا ۳ ساعت بعد از غذا خوردن، قانون طلایی برای بیماران مبتلا به التهاب مری است.

گیاهان دارویی مانند شیرین‌بیان (نوع DGL) می‌توانند با ایجاد لایه محافظ روی مخاط، سوزش را کم کنند. آلوئه‌ورا نیز خاصیت ترمیم‌کنندگی و ضدالتهابی دارد و نوشیدن آب آن (با احتیاط) می‌تواند مفید باشد. عسل طبیعی به دلیل خاصیت ضدمیکروبی و نرم‌کنندگی، می‌تواند گلو و ابتدای مری را تسکین دهد. ترک سیگار و الکل برای همه انواع ازوفاژیت الزامی است، زیرا هر دو مانع ترمیم بافت می‌شوند و التهاب را بدتر می‌کنند.

رژیم غذایی مناسب برای بیماری ازوفاژیت

رژیم غذایی در درمان ازوفاژیت دو هدف دارد: حذف محرک‌ها و تسهیل بلع. در مرحله حاد بیماری که بلع دردناک است، «رژیم غذایی نرم» (Soft Diet) توصیه می‌شود. غذاهایی مانند پوره سیب‌زمینی، سوپ‌های میکس شده، ماست، فرنی، تخم‌مرغ آب‌پز نرم و اسموتی‌ها بهترین گزینه‌ها هستند. باید از خوردن غذاهای سفت، خشک و زبر (مانند نان‌های خشک، چیپس، آجیل و سبزیجات خام سفت) پرهیز کرد زیرا مانند سمباده روی زخم مری کشیده می‌شوند.

دما در این بیماری بسیار مهم است. غذاهای خیلی داغ یا خیلی سرد می‌توانند درد را تشدید کنند. غذا باید ولرم باشد. همچنین باید از “چهارگانه آتشین” پرهیز کرد: فلفل و ادویه‌های تند، غذاهای اسیدی (گوجه‌فرنگی، مرکبات)، کافئین و نوشیدنی‌های گازدار. این مواد مستقیماً روی بافت آسیب‌دیده اثر می‌گذارند و سوزش ایجاد می‌کنند.

برای بیماران مبتلا به نوع آلرژیک (ائوزینوفیلیک)، رژیم غذایی حذفی (Elimination Diet) اساس درمان است. معمولاً ۶ ماده غذایی اصلی آلرژی‌زا شامل شیر گاو، گندم (گلوتن)، سویا، تخم‌مرغ، آجیل و غذاهای دریایی از رژیم حذف می‌شوند. سپس این مواد یکی‌یکی و با نظارت پزشک دوباره وارد رژیم می‌شوند تا ماده غذایی مقصر پیدا شود. این فرآیند سخت است اما مؤثرترین راه برای درمان بدون دارو در این نوع خاص می‌باشد.

پیشگیری از بیماری ازوفاژیت

پیشگیری از ازوفاژیت مستلزم شناسایی و دوری از عوامل خطر است. برای پیشگیری از نوع رفلاکسی، حفظ وزن ایده‌آل و پرهیز از پرخوری مهم‌ترین فاکتورها هستند. چاقی فشار شکمی را بالا می‌برد و اسید را به مری می‌راند. همچنین اجتناب از پوشیدن لباس‌های تنگ که به شکم فشار می‌آورند، کمک‌کننده است.

برای پیشگیری از ازوفاژیت دارویی، باید عادت صحیح قرص خوردن را یاد گرفت. هرگز نباید قرص را بدون آب یا با مقدار کمی آب خورد. همیشه باید قرص را با یک لیوان کامل آب میل کرد و تا حداقل ۳۰ دقیقه بعد از آن دراز نکشید و صاف نشست. این کار باعث می‌شود قرص با نیروی جاذبه و آب به سرعت از مری عبور کند و به معده برسد.

پیشگیری از نوع عفونی در افراد سالم معمولاً نیاز به اقدام خاصی ندارد، اما در افراد با ایمنی ضعیف، رعایت بهداشت دهان و دندان و استفاده از دهان‌شویه‌های مناسب برای جلوگیری از رشد قارچ ضروری است. برای نوع آلرژیک، شناسایی زودهنگام آلرژی‌های غذایی در کودکی و مدیریت آن‌ها می‌تواند از پیشرفت التهاب و تبدیل آن به تنگی مری جلوگیری کند.

عوارض و خطرات بیماری ازوفاژیت

اگر ازوفاژیت درمان نشود، ساختار مری دچار تغییرات دائمی و خطرناکی می‌شود. یکی از شایع‌ترین عوارض، «تنگی مری» (Stricture) است. التهاب مزمن باعث ایجاد بافت اسکار (جای زخم) می‌شود. این بافت سفت است و خاصیت ارتجاعی ندارد، در نتیجه قطر داخلی مری تنگ می‌شود و غذا در آن گیر می‌کند. درمان این حالت نیازمند اتساع مری با بالن یا بوژی از طریق آندوسکوپی است که فرآیندی دردناک و تکرارشونده است.

عارضه خطرناک دیگر، مری بارت است. در این حالت، سلول‌های پوششی مری برای محافظت از خود در برابر اسید تغییر ماهیت می‌دهند. این تغییر سلولی، زمینه‌ساز اصلی سرطان مری (آدنوکارسینوم) است. بیماران مبتلا به ازوفاژیت مزمن رفلاکسی باید به طور منظم غربالگری شوند.

پارگی مری (سوراخ شدن) نیز یک عارضه نادر اما کشنده است که ممکن است در اثر گیر کردن طولانی‌مدت غذا یا استفراغ‌های شدید رخ دهد. در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک، خطر پارگی مری هنگام انجام آندوسکوپی یا گیر کردن غذا بیشتر است زیرا بافت مری بسیار شکننده می‌شود. سوءتغذیه و کاهش وزن شدید به دلیل ناتوانی در غذا خوردن نیز از خطرات عمومی همه انواع ازوفاژیت است.

بیماری ازوفاژیت در کودکان و دوران بارداری

در نوزادان و کودکان، ازوفاژیت اغلب به دلیل آلرژی غذایی (ائوزینوفیلیک) یا رفلاکس شدید رخ می‌دهد. علائم در کودکان مبهم است و شامل تحریک‌پذیری، امتناع از غذا، استفراغ‌های مکرر و سرفه‌های شبانه می‌شود. کودکی که هنگام غذا خوردن ناگهان گریه می‌کند یا غذا را تف می‌کند، ممکن است دچار درد مری باشد. در کودکان مبتلا به نوع آلرژیک، حذف شیر گاو از رژیم غذایی مادر (اگر شیرده است) یا استفاده از شیرخشک‌های ضدآلرژی معمولاً اولین قدم درمانی است. عدم درمان در کودکان می‌تواند منجر به توقف رشد قدی و وزنی شود.

در دوران بارداری، ازوفاژیت رفلاکسی بسیار شایع است. هورمون‌های بارداری دریچه مری را شل می‌کنند و رحم بزرگ شده معده را فشرده می‌سازد. خوشبختانه این نوع معمولاً بعد از زایمان برطرف می‌شود. درمان در بارداری باید با احتیاط باشد. تغییرات رژیم غذایی و استفاده از آنتی‌اسیدهای بی‌خطر (مثل شربت آلومینیوم ام‌جی) خط اول درمان است. استفاده از مهارکننده‌های اسید قوی‌تر باید تنها با نظر پزشک زنان انجام شود. مادران باردار باید حتماً وعده‌های غذایی را کوچک کرده و به پهلوی چپ بخوابند.

طول درمان بیماری ازوفاژیت

طول درمان ازوفاژیت بستگی به علت و شدت آسیب دارد. در ازوفاژیت رفلاکسی با زخم‌های خفیف، معمولاً یک دوره درمان ۸ تا ۱۲ هفته‌ای با داروهای قوی ضداسید، باعث بهبود کامل زخم‌ها می‌شود. اما اگر علت زمینه‌ای (مثل شلی دریچه) برطرف نشود، بیمار نیاز به درمان نگهدارنده طولانی‌مدت دارد تا بیماری عود نکند.

در ازوفاژیت دارویی، معمولاً با قطع دارو و درمان حمایتی، مری ظرف چند روز تا چند هفته کاملاً ترمیم می‌شود. در نوع عفونی، طول درمان بستگی به وضعیت سیستم ایمنی دارد، اما معمولاً یک دوره ۲ تا ۳ هفته‌ای داروی ضد میکروبی کافی است.

چالش‌برانگیزترین نوع از نظر طول درمان، ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (آلرژیک) است. این یک بیماری مزمن مادام‌العمر است (مانند آسم). درمان با رژیم غذایی یا کورتون موضعی باید به طور مداوم یا دوره‌ای ادامه یابد. به محض قطع درمان، التهاب معمولاً برمی‌گردد. بنابراین بیمار باید بپذیرد که این بیماری نیاز به مدیریت دائمی دارد، نه یک درمان مقطعی.

انواع تخصصی ازوفاژیت (بخش تکمیلی)

علاوه بر انواع اصلی، دسته‌های خاصی از ازوفاژیت وجود دارد که شناختشان مهم است:

• ازوفاژیت ناشی از پرتو (Radiation Esophagitis): در بیمارانی که برای سرطان‌های ریه، پستان یا لنفوم رادیوتراپی می‌شوند، مری ممکن است در میدان تابش قرار گیرد. این عارضه بسیار دردناک است و معمولاً ۲ تا ۳ هفته پس از شروع درمان آغاز می‌شود. درمان آن حمایتی است و شامل مسکن‌های قوی و داروهای بی‌حس‌کننده موضعی برای بلع است.

• ازوفاژیت گرافت علیه میزبان (GVHD): در کسانی که پیوند مغز استخوان انجام داده‌اند، سلول‌های پیوندی ممکن است به مری بیمار حمله کنند. این حالت بسیار جدی است و نیاز به سرکوب شدید سیستم ایمنی دارد.

• ازوفاژیت لنفوسیتیک: یک نوع نادر که در آن تعداد لنفوسیت‌ها در مری زیاد می‌شود و بیشتر در زنان مسن دیده می‌شود. علت آن ناشناخته است اما با بیماری‌هایی مثل کرون یا لیکن‌پلان مرتبط است.

---

جمع بندی 

بیماری ازوفاژیت، التهاب بافت داخلی مری است که می‌تواند ناشی از بازگشت اسید معده (رفلاکس)، واکنش‌های آلرژیک (ائوزینوفیلیک)، عفونت‌ها یا عوارض دارویی باشد. علائم اصلی آن شامل درد و سوزش قفسه سینه، مشکل در بلع (دیسفاژی) و گیر کردن غذا در گلو است. تشخیص دقیق نیازمند انجام آندوسکوپی و نمونه‌برداری از بافت مری است. درمان بسته به نوع بیماری متفاوت است؛ از داروهای کاهش‌دهنده اسید و کورتون‌های موضعی گرفته تا حذف مواد آلرژی‌زا از رژیم غذایی.

رژیم غذایی نرم و ولرم، پرهیز از ادویه‌ها و اسیدها، و اصلاح عادات غذا خوردن (مانند دراز نکشیدن بعد از غذا) نقش حیاتی در بهبودی دارد. عدم درمان به موقع می‌تواند منجر به عوارض جبران‌ناپذیری همچون تنگی مری، پارگی و تغییرات پیش‌سرطانی (مری بارت) شود. پیشگیری از طریق کنترل وزن، مصرف صحیح داروها با آب فراوان و مدیریت آلرژی‌ها امکان‌پذیر است.